The Libertines – The Libertines

Artiest:

The Libertines

Album:

The Libertines

Release:

30 augustus 2004

Label:

Rough Trade Records

Genre:

Indie Rock

Persing:

Reissue 2008

Prijs:

€ 24,95

Bijzonderheden:

Geen

Favoriete Tracks:

Can’t Stand Me Now

Music When the Lights Go Out

What Became of the Likely Lads


Op 1 maart 2016 was ik bij één van de meest intense concerten waar ik ooit ben geweest. The Libertines stonden in de grote zaal in Paradiso. De band had een half jaar eerder, na 11 jaar van afwezigheid, hun comeback album Anthems for Doomed Youth uitgebracht.

De fanbase van The Libertines bestaat voor een gedeelte uit fans die houden van rauwe, ongepolijste live energie waarbij het elk moment mis kan gaan. Sterker nog in de begindagen wist je bij een concert van The Libertines nooit of het zou eindigen in een legendarisch optreden, een gevecht op het podium, of een arrestatie. Dat was kort gezegd ook de sfeer tijdens het concert in Paradiso. Zodra ze begonnen te spelen sprong de hele zaal op en neer, beukte het publiek tegen elkaar aan en gingen er liters bier door de lucht. Gelukkig is de schade bij mij beperkt gebleven tot een paar blauwe plekken en een met bier doorweekt shirt.

The Libertines was vooral in de beginjaren ook echt een intense band. Tijdens de opnames van hun tweede album was de relatie tussen frontmannen enfant terrible Pete Doherty en de iets meer gedisciplineerde Carl Barât volledig geëxplodeerd. Om te voorkomen dat fysieke ruzies uit de hand liepen of dat ongewenste figuren de opnames verstoorden, werden er bodyguards ingehuurd om Barât en Doherty in de studio van elkaar te scheiden.

Het tweede album van The Libertines is evenals hun eerste album geproduceerd door Mick Jones van The Clash. Maar tijdens de opnames van het tweede album fungeerde Mick Jones niet alleen als producer, maar ook als een soort therapeut en scheidsrechter om te zorgen dat de nummers daadwerkelijk werden ingespeeld.

Kortom The Libertines is voor mij een album met een geweldige herinnering aan een intens concert en een plaat met een bizar achtergrond verhaal.

Vergelijkbare berichten

  • Blink-182 – Neighborhoods

    Artiest:

    Blink-182

    Album:

    Neighborhoods

    Original Release:

    27 september 2011

    Label:

    DGC / Interscope

    Genre:

    Punk Rock

    Persing:

    Original – First time on vinyl

    Reissue Release:

    n.v.t.

    Reissue Label:

    n.v.t.

    Vinyl Color:

    Blue White Marble

    Prijs:

    $ 35,00

    Bijzonderheden:

    Record Store Day USA Edition. Limited Edition 2000 copies.

    Favoriete Tracks:

    Ghost on the Dance Floor

    Snake Charmer

    Up All Night


    What’s My Age Again was in 1999 één van de weinig pop-punk hits in Nederland. Sinds Enema Of The State ben ik al redelijk fan van Blink-182. In 2005 bedacht Tom DeLonge ineens dat hij op zoek moest gaan naar buitenaardse wezens en de band viel uit elkaar. Na het tragische vliegtuigongeluk van Travis Barker kwam de band weer voorzichtig bij elkaar. In 2011 was daar dan eindelijk het nieuwe album Neighborhoods. Laten we maar direct zeggen dat dit niet hun beste album was. De productie en opname was ook een grote clusterfuck. Bandleden namen individueel hun partijen op in eigen studios en alles werd bij elkaar geplakt om een compleet album te maken. Toch is Ghost on the Dance Floor nog steeds een all-time Blink-182 favorite van mij. Terwijl dat het eigenlijk meer een Angels & Airwaves achtige bewerking is van het nummer There Is van Box Car Racer. Tom DeLonge recycled wel vaker nummers die hij oorspronkelijk voor een andere band van hem geschreven heeft. De eerste twee Angels & Airwaves platen zijn fantastisch. The Adventure op het album We Don’t Need to Whisper is oorspronkelijk voor Blink-182 geschreven en zo zijn er nog wel een aantal Angels & Airwaves en Box Car Racer nummers waarbij je duidelijk hoort dat ze wellicht ooit voor Blink-182 zijn geschreven. Enfin, terug naar deze vinylplaat.

    Ik wou Neighborhoods toch wel graag op vinyl hebben, maar deze was niet te krijgen. Omdat het er simpelweg niet was. In 2011 was een bekende van mij in New Orleans en ik dacht misschien heb ik mazzel, en dat had ik! Ze kwam in een platenwinkel in New Orleans deze limited Record Store Day 2011 dubbel LP editie tegen met blue white marble platen. Deze editie heeft een gelimiteerde oplage van 2000 stuks en is uitsluitend voor de Amerikaanse Record Store Day geperst. Hoeveel geluk kun je hebben. Dat een bekende van je toevallig in de USA is, ook nog eens op Record Store Day, vervolgens ook nog een platenzaak in loopt waar een gelimiteerde editie van het album ligt dat je in Nederland niet kan krijgen. Het had gewoon zo moeten zijn denk ik dan maar.

    Nog een interessant iets. In het volledige artwork van Neighborhoods (voor en achterkant), gemaakt door Mike Giant, staan veel graffiti tags op de gebouwen met namen van de kinderen van alle bandleden, naam van de hond van Tom DeLonge (labrador Chloe), namen van de partners van de bandleden en nog een aantal dingen. Meest prominent aanwezige is de DJ AM! tag op het linker gebouw. Dit is een tribute aan Adam Goldstein (DJ AM) die in 2008 samen met Travis Barker de vliegtuigcrash overleefde. Helaas is DJ AM een jaar later alsnog overleden.

  • Reel Big Fish – Why Do They Rock So Hard?

    Artiest:

    Reel Big Fish

    Album:

    Why Do They Rock So Hard?

    Release:

    20 oktober 1998

    Label:

    Mojo

    Genre:

    Ska Punk

    Persing:

    Reissue 2025 ETR Records / Yellow Blue Red Splatter Vinyl

    Prijs:

    $ 36,99 (+ $ 66,13 shipping en € 30,12 inklaringskosten)

    Bijzonderheden:

    Limited Edition 1000 copies.

    Favoriete Tracks:

    Somebody Hates Me

    You Don’t Know

    The Kids Don’t Like It


    In 1998 kwam ik op een zaterdagochtend in de lokale platenzaak Sam Sam Music in Kampen. Dit was in de jaren 90 mijn vaste platenzaak op de zaterdagochtend. De koffie en de nieuwe releases stonden altijd klaar. Ik was nog maar net binnen of de medewerker achter de balie zei direct: “Dit moet je luisteren!!! Dit is wat voor jou! Een toffe Ska Punk band uit Californië”. Hij gaf mij een exemplaar van Why Do They Rock So Hard? van Reel Big Fish in m’n handen. Aangezien ik niet per se een Ska fan ben drukte ik met matig enthousiasme de cd in de cd-speler en zette de koptelefoon op. Track 1 Somebody Hates Me begon te spelen. Goed gitaargeluid, prima solo en toen de blazerssectie, want ja ska muziek. Maar holy shit. De blazerssectie van Reel Big Fish is ongekend goed. Zowel qua spelen als de blazers arrangementen op de al uitstekend geschreven nummers van de band. Bijna elke track is hook op hook op hook. Track 2 op de cd editie (die ik overigens nog steeds heb) is een heerlijk energieke cover van A-Ha’s Take On Me. De winkelmedewerker had 100% gelijk. Hier neem mijn geld.

    Ruim 25 jaar later na de oorspronkelijk release ben ik op zoek gegaan naar een vinyl editie. Niet te vinden natuurlijk. Dat is ook een terugkerend probleem met 90’s releases. Die zijn in de jaren 90 nooit op vinyl geperst, want iedereen kocht alleen maar cd’s. In 2025 kwam Enjoy The Ride Records met een aankondiging dat ze zowel Why Do They Rock So Hard? als de opvolger Cheer Up! op vinyl uit gingen brengen. Enjoy The Ride Records is een klein platenlabel uit Long Island, New York. Ze brengen voornamelijk luxe edities van soundtracks uit, maar ook luxe reissues van een aantal bands. Ik dacht daar gaan we weer, dure plaat, verzendkosten uit de US, inklaringskosten. Maar ja helaas ook geen andere optie, aangezien dit een gelimiteerde ETR exclusive editie is. Ondanks de hoge kosten toch wel erg blij met deze speciale editie van een persoonlijke favoriet. Kom er overigens nu pas achter dat dit een uitgave is zonder de Take On Me cover. Dat is wel even een teleurstelling. Helemaal omdat dit een luxe editie met previously unreleased bonus tracks is. Maar deze previously unreleased bonus tracks zijn dan weer één kant met demo’s en live tracks. Van mij hadden ze één kant met 8x Take One Me achter elkaar mogen doen.

  • The Who – Who’s Next

    Artiest:

    The Who

    Album:

    Who’s Next

    Release:

    2 augustus 1971

    Label:

    Track Records

    Genre:

    Arena Rock

    Persing:

    2008 Reissue Polydor

    Prijs:

    € 17,00

    Bijzonderheden:

    Geen

    Favoriete Tracks:

    Baba O’Riley

    Won’t Get Fooled Again

    Behind Blue Eyes


    Als je het over Britse rock ‘n’ roll royalty hebt is The Who een band die direct naar boven komt. De band behoort tot de grondleggers van rockopera en conceptalbums en ze waren vrijwel de eersten die gigantische kasten van Marshall versterkers op elkaar stapelden om een overdonderend geluid te creëren. Pete Townshend heeft al jaren een ernstige vorm van tinnitus. Dit is grotendeels veroorzaakt door jarenlang overdreven hard geluid op het podium en door drummer Keith Moon. 

    Keith Moon is in 1978 al overleden, maar was een totale idioot. Tijdens een live optreden in 1967 in de The Smothers Brothers Comedy Hour had Keith Moon zijn drumstel volgestopt met veel te veel pyrotechniek. Toen het aan het einde van My Generation ontplofte, stond Townshend er recht voor met zijn rug naar de drums. De gigantische klap beschadigde direct zijn gehoor en er schroeide zelfs een deel van zijn haar af.

    The Who is typisch zo’n band die je een keer live gezien wil hebben. Dat is mij gelukt.  In 2015 was ik voor de derde keer op Glastonbury, waar The Who de zondag headliner was. Het optreden was chaotisch met 100% pure rock ‘n’ roll energie. De band speelde alle grote hits en halverwege de set sloopte Townshend met het nodige geweld het drumscherm voor Zak Starkey weg, omdat hij de drum niet goed kon horen. Gefrustreerd maar voldaan schreeuwde Townshend vanaf het podium “I fixed it!, I fixed it violently!, but I fixed it!”. 

    Who’s Next is het enige album van The Who in mijn platencollectie die ik nog wel eens luister. Het was één van de eerste rockalbums waarop de synthesizer (vooral de ARP 2600 en VCS3) geen bijzaak was, maar een bepalend fundament voor de ritmesectie. Dat hoor je goed terug in Baba O’Riley en Won’t Get Fooled Again.

  • MxPx – The Ever Passing Moment

    Artiest:

    MxPx

    Album:

    The Ever Passing Moment

    Original Release:

    16 mei 2000

    Label:

    A&M

    Genre:

    Punk Rock

    Persing:

    Reissue

    Reissue Release:

    2022

    Reissue Label:

    Not On Label (MxPx self released)

    Vinyl Color:

    Orange Blue Heavy Splatter

    Prijs:

    $ 27,50 (+ $ 42,36 shipping en € 22,60 inklaringskosten)

    Bijzonderheden:

    Limited Edition 2000 copies

    Favoriete Tracks:

    My Life Story

    Responsibility

    Prove it to the World


    MxPx is een band die als sinds 1992 aanwezig is in de punk rock scene. Ik leerde de band pas in 2000 kennen toen de single Responsibility uit kwam. Het werd geen hit hier en ze hebben ook nooit echt voet aan de grond gekregen in Nederland. Dat zorgt er nu voor dat MxPx vinyl platen hier heel lastig te krijgen zijn. Terwijl dat er toch een aantal albums van de band zijn uitgebracht door A&M Records (onderdeel van major label Universal Records). Je zou zeggen dat een major label toch makkelijk albums naar Nederland zou moeten kunnen distribueren, maar helaas.

    De laatste jaren is MxPx ook afgestapt van major labels met grote distributiepartijen en zijn ze weer lekker alles DIY gaan doen. Eigen webshop met merchandise en vette vinyl versies van hun albums. Deze vinyl uitgave van The Ever Passing Moment heb ik rechtstreeks bij de band gekocht. Probleem is wel dat als je als band alles weer DIY doet, je ook gebruik moet maken van de reguliere bezorgdiensten en je geen goede internationale prijsafspraken kan maken. De verzendkosten van deze plaat waren duurder dan de plaat zelf. Gelukkig heb ik ook de albums Life in General en Slowly Going the Way of the Buffalo op vinyl in hetzelfde pakket kunnen laten verzenden. Dan zijn de verzendkosten omgerekend per plaat nog enigzins acceptabel. Op het pakketlabel stond: verzonden door Michele Herrera. Met die achternaam kan het bijna niet anders dan dat de verzender familie van is. Mijn aanname was juist. Michele is de moeder van MxPx frontman en bassist Mike Herrera. MxPx is weer vol DIY gegaan, waarbij zelfs moeders nog het nodige werk voor de band moet doen.

    De orange blue heavy splatter versie van deze vinylplaat is wel één van de vetste platen in mijn collectie. Heb net als in alle andere posts ook een foto van de plaat toegevoegd (swipe naar rechts of links, doe het! Het is echt een awesome plaat)

  • Allister – Last Stop Suburbia

    Artiest:

    Allister

    Album:

    Last Stop Suburbia

    Original Release:

    8 oktober 2002

    Label:

    Drive-Thru Records

    Genre:

    Pop-Punk

    Persing:

    Reissue

    Reissue Release:

    2014

    Reissue Label:

    Mutant League Records

    Vinyl Color:

    Black

    Prijs:

    € 40,00

    Bijzonderheden:

    Dit is één van mijn hard to find holy grails

    Favoriete Tracks:

    Overrated

    Radio Player

    Matchsticks


    Als verzamelaar van vinylplaten heb je altijd wel een paar albums die je moeilijk of helemaal niet kan krijgen. Tenminste als je geen woekerprijs op Discogs wil betalen. Last Stop Suburbia van Allister is voor mij zo’n hard to find holy grail om het maar even wat te overdrijven. Drive-Thru Records was een belangrijk en iconisch label voor pop-punk in de 00’s. Allister was de eerste band die een platencontract mocht tekenen bij dit label. Naar mijn mening in Amerika en Europa een zwaar onderschatte pop-punk band. Ze hebben altijd in de schaduw moeten staan van labelgenoten New Found Glory, die ook in de begin jaren een contract kregen bij Drive-Thru Records en eigenlijk veel succesvoller waren.

    Toch was Allister niet geheel onsuccesvol. De band wist een enorme fanbase op te bouwen in Japan. Vooral co-leadzanger en bassist Scott Murphy werd populair en kreeg daar een goede muziekcarrière. Hij ging zelfs in Japan wonen en leerde de taal. De populariteit van Allister in Japan zorgde ervoor dat een aantal albums uit hun discografie ook enkel in Japen zijn uitgebracht.

    Last Stop Suburbia werd internationaal uitgebracht, maar nauwelijks op vinyl. Ik ben zeker een jaar of 5 op zoek geweest naar een betaalbare vinylrelease van dit album, want op Discogs betaal je nog steeds de hoofdprijs voor deze plaat. Dit jaar heb ik hem eindelijk gevonden. 2e hands en in NM conditie voor het schappelijke bedrag van € 40,00. Erg blij met de aanwinst van deze plaat in mijn vinylcollectie.

  • Nerf Herder – Rockingham

    Artiest:

    Nerf Herder

    Album:

    Rockingham

    Release:

    11 maart 2016

    Label:

    Golfshirt Records

    Genre:

    Geekrock

    Persing:

    Reissue 2026 SBÄM Records / Red Splatter Vinyl

    Prijs:

    € 29,90

    Bijzonderheden:

    Limited Edition 100 copies op SBÄM Records Oostenrijk

    Favoriete Tracks:

    Portland

    The Girl Who Listened To Rush

    Close Your Eyes And Dream


    Nerf Herder staat dit jaar hoog in m’n Spotify wrapped. Deze band ben ik dit jaar intensief gaan luisteren. Er is bijna geen band waar ik zo hard om de songteksten kan lachen als bij Nerf Herder. Frontman Parry Gripp is erg goed in over the top songteksten schrijven vol met verwijzingen naar bijvoorbeeld Star Trek, Ghostbusters, andere bands, muzikanten of absurde situaties. Vooral hipster capital Portland moet het ontgelden op dit album. Alle clichés en de gentrificatie van Portland worden op de hak genomen. Van de grote hoeveelheden foodtrucks, micro breweries, bookstores en doughnuts in de stad tot het drinken van specialty coffee in stripclubs en vervelende Crust punkers. Hij heeft een punt. Als punkliefhebber is Crust punk ook het enige subgenre binnen de punk waar ik echt niks mee kan. Portland begint met “Go back to Portland. Go back to school. Go back to the 90s. When shit was cool”. Daar sluit ik mij bij aan. In de 90’s was shit ook gewoon cooler dan nu.

    Parry Gripp laat Portland 6 jaar na de oorspronkelijke release van dit album overigens nog steeds niet met rust. In 2022 kreeg de volledige band (behalve gitarist Linus) COVID tijdens een tour. Gripp schreef naar aanleiding hiervan de single We All Got Covid (Except for Linus) met de songtekst “In Portland I think it went down. Maybe it’s revenge for our stupid song about their town. We all got Covid”.

    Rockingham is het enige album van de band dat oorspronkelijk is uitgebracht op Golfshirt Records, het label van de band zelf. Het Oostenrijkse label SBÄM Records heeft dit jaar (2026) het album opnieuw uitgebracht in blue splatter, red splatter en clear splatter variant met elk een gelimiteerde oplage van 100 copies per editie. Het is ook wel eens fijn dat een Europees label een mooie reissue uitbrengt van een Amerikaanse pop-punk band. Scheelt toch bizarre verzendkosten en inklaringskosten.