The Who – Who’s Next

Artiest:

The Who

Album:

Who’s Next

Release:

2 augustus 1971

Label:

Track Records

Genre:

Arena Rock

Persing:

2008 Reissue Polydor

Prijs:

€ 17,00

Bijzonderheden:

Geen

Favoriete Tracks:

Baba O’Riley

Won’t Get Fooled Again

Behind Blue Eyes


Als je het over Britse rock ‘n’ roll royalty hebt is The Who een band die direct naar boven komt. De band behoort tot de grondleggers van rockopera en conceptalbums en ze waren vrijwel de eersten die gigantische kasten van Marshall versterkers op elkaar stapelden om een overdonderend geluid te creëren. Pete Townshend heeft al jaren een ernstige vorm van tinnitus. Dit is grotendeels veroorzaakt door jarenlang overdreven hard geluid op het podium en door drummer Keith Moon. 

Keith Moon is in 1978 al overleden, maar was een totale idioot. Tijdens een live optreden in 1967 in de The Smothers Brothers Comedy Hour had Keith Moon zijn drumstel volgestopt met veel te veel pyrotechniek. Toen het aan het einde van My Generation ontplofte, stond Townshend er recht voor met zijn rug naar de drums. De gigantische klap beschadigde direct zijn gehoor en er schroeide zelfs een deel van zijn haar af.

The Who is typisch zo’n band die je een keer live gezien wil hebben. Dat is mij gelukt.  In 2015 was ik voor de derde keer op Glastonbury, waar The Who de zondag headliner was. Het optreden was chaotisch met 100% pure rock ‘n’ roll energie. De band speelde alle grote hits en halverwege de set sloopte Townshend met het nodige geweld het drumscherm voor Zak Starkey weg, omdat hij de drum niet goed kon horen. Gefrustreerd maar voldaan schreeuwde Townshend vanaf het podium “I fixed it!, I fixed it violently!, but I fixed it!”. 

Who’s Next is het enige album van The Who in mijn platencollectie die ik nog wel eens luister. Het was één van de eerste rockalbums waarop de synthesizer (vooral de ARP 2600 en VCS3) geen bijzaak was, maar een bepalend fundament voor de ritmesectie. Dat hoor je goed terug in Baba O’Riley en Won’t Get Fooled Again.

Vergelijkbare berichten

  • Allister – Last Stop Suburbia

    Artiest:

    Allister

    Album:

    Last Stop Suburbia

    Original Release:

    8 oktober 2002

    Label:

    Drive-Thru Records

    Genre:

    Pop-Punk

    Persing:

    Reissue

    Reissue Release:

    2014

    Reissue Label:

    Mutant League Records

    Vinyl Color:

    Black

    Prijs:

    € 40,00

    Bijzonderheden:

    Dit is één van mijn hard to find holy grails

    Favoriete Tracks:

    Overrated

    Radio Player

    Matchsticks


    Als verzamelaar van vinylplaten heb je altijd wel een paar albums die je moeilijk of helemaal niet kan krijgen. Tenminste als je geen woekerprijs op Discogs wil betalen. Last Stop Suburbia van Allister is voor mij zo’n hard to find holy grail om het maar even wat te overdrijven. Drive-Thru Records was een belangrijk en iconisch label voor pop-punk in de 00’s. Allister was de eerste band die een platencontract mocht tekenen bij dit label. Naar mijn mening in Amerika en Europa een zwaar onderschatte pop-punk band. Ze hebben altijd in de schaduw moeten staan van labelgenoten New Found Glory, die ook in de begin jaren een contract kregen bij Drive-Thru Records en eigenlijk veel succesvoller waren.

    Toch was Allister niet geheel onsuccesvol. De band wist een enorme fanbase op te bouwen in Japan. Vooral co-leadzanger en bassist Scott Murphy werd populair en kreeg daar een goede muziekcarrière. Hij ging zelfs in Japan wonen en leerde de taal. De populariteit van Allister in Japan zorgde ervoor dat een aantal albums uit hun discografie ook enkel in Japen zijn uitgebracht.

    Last Stop Suburbia werd internationaal uitgebracht, maar nauwelijks op vinyl. Ik ben zeker een jaar of 5 op zoek geweest naar een betaalbare vinylrelease van dit album, want op Discogs betaal je nog steeds de hoofdprijs voor deze plaat. Dit jaar heb ik hem eindelijk gevonden. 2e hands en in NM conditie voor het schappelijke bedrag van € 40,00. Erg blij met de aanwinst van deze plaat in mijn vinylcollectie.

  • Rogers – Rambazamba & Randale

    Artiest:

    Rogers

    Album:

    Rambazamba & Randale

    Release:

    14 april 2023

    Label:

    Warner Music Germany

    Genre:

    Punk Rock

    Persing:

    Origineel

    Prijs:

    € 32,00

    Bijzonderheden:

    Gekocht op een release party in Berlijn

    Favoriete Tracks:

    Rapstar

    Du Machst Mich Fertig

    5 Sterne, Gerne Wieder!


    Dit is wel een bijzonder verhaal, want ik denk niet dat veel mensen in Nederland bekend zijn met dit album of de band Rogers. Op 14 april 2023 was ik een paar dagen in Berlijn en verbleef in de absolute bakermat van de Duitse punk, namelijk Kreuzberg. Uiteraard ging ik tussen alle vintage shops en hippe koffiezaken op zoek naar een platenzaak. Op de Oranienstraße kwam ik bij de bekendste punk platenzaak van Berlijn, Coretex Records. Opgericht in 1988 en nog steeds een icoon binnen de Duitse punkwereld. De winkel was afgeladen vol. Er stonden overal volle kratten Bitburger pils en radler (geen aanrader overigens). Er stond in de winkel één Duitstalig punk album snoeihard op repeat. Het album Rambazamba & Randale van de band Rogers.

    Geen idee wat dit voor band was. Mijn kennis van Duitse bands beperkt zich redelijk tot Rammstein, Die Ärzte, Die Toten Hosen, Beatsteaks en Kraftwerk. Je komt in Nederland op festivals ook weinig Duitstalige bands tegen. Een half uur later kwam ik erachter dat de band Rogers ook gewoon binnen was. Na een beetje rondvragen in mijn beste Duits (want werkelijk waar niemand binnen sprak Engels) kwam ik erachter dat ik op de release party van Rambazamba & Randale stond. Het album zelf is verrassend goed. Sterke songs met heerlijke Duitse punk songtitels als: Kein Respekt Für Scheiße, Mein Leben Gegen Die Wand en Du Machst Mich Fertig. Zelfs als je Duits matig is weet je dat dit punk is.

  • Spike and the Gimme Gimmes – Shit the Bed

    Artiest:

    Spike and the Gimme Gimmes

    Album:

    Shit the Bed

    Release:

    23 oktober 2026

    Label:

    Fat Wreck Chords

    Genre:

    Punk Rock

    Persing:

    Origineel / Brown Vinyl

    Prijs:

    € 30,99

    Bijzonderheden:

    Eerste nieuwe studio album in 12 jaar

    Favoriete Tracks:

    Hey Ya!

    Girls Just Wanna Have Fun

    Kokomo


    Me First and the Gimme Gimmes is oorspronkelijk als punk supergroup begonnen. De band werd in 1995 opgericht als een coverband door Fat Mike van NOFX, Joey Cape en Dave Raun van Lagwagon, Chris Shiflett van No Use For A Name en Spike Slawson van Swingin’ Utters.
    Live varieerde de bezetting nog wel eens. Zo hebben onder andere Brian Baker en Jay Bentley van Bad Religion, Chris Shiflett van Face to Face, Warren Fitzgerald van The Vandals en Lindsay McDougall van Frenzal Rhomb op het podium gestaan met The Gimme Gimmes.

    De band speelt enkel covers en brengt regelmatig een nieuw album uit. De meeste albums hebben een soort van thema. De band is momenteel ook redelijk consistent bestaande uit Spike Slawson, John Reis, C.J. Ramone, Joey Cape en Pinch. De overige oudgedienden doen eigenlijk niks meer met de band en daarom heet de band ook sinds dit jaar Spike and the Gimme Gimmes.

    Shit the Bed is na jaren geen studio album te hebben uitgebracht weer een fantastische plaat geworden. Het album heeft niet echt een thema. Het bevat onder andere covers van Hey-ya van Outkast met een goed gevonden Ramones twist en Kokomo van The Beach Boys met een coole Sex Pistols twist. 

    Shit the Bed heb ik op vies bruin vinyl gekocht en is momenteel de nieuwste aanwinst in mijn platencollectie.

  • Blink-182 – Take Off Your Pants and Jacket

    Artiest:

    Blink-182

    Album:

    Take Off Your Pants and Jacket

    Release:

    12 juni 2001

    Label:

    MCA

    Genre:

    Punk Rock

    Persing:

    Reissue 2026 / Silver Grey Vinyl

    Prijs:

    € 41,49

    Bijzonderheden:

    25th Anniversary Edition met de bonus tracks

    Favoriete Tracks:

    Anthem Part Two

    The Rock Show

    Time To Break Up


    Ik vind het altijd een beetje vermoeiend als een band of artiest een album uitbrengt en een half jaar later een deluxe versie uitbrengt met extra tracks. Sinds jaar en dag is dit natuurlijk al een marketingtruc om meer albums te verkopen op het moment dat verkoopcijfers van een album terug lopen. Het komt niet vaak voor dat ik een album in meerdere versies op vinyl koop, maar er zijn uitzonderingen.

    Bij de originele release van Take Off Your Pants and Jacket in 2002 is het album in vier verschilende cd versies uitgebracht. Een standaard editie zonder bonus tracks en drie versies op basis van de icoontje in het artwork (rood vliegtuig, gele broek en groene jas) met op elke editie 2 bonus tracks:
    Op de Red Take Off editie: Time to Break Up en Mother’s Day.
    Op de Yellow Pants editie: What Went Wrong? en Fuck A Dog
    Op de Green Jacket editie: Don’t Tell Me it’s Over en When You Fucked Grandpa

    Eigenlijk heeft elke bonus editie een goed serieus nummer en een lomp puberaal nummer. De zes bonus tracks zijn heel lang niet beschikbaar geweest. Niet op streamingsdiensten en niet op vinyl of andere reissues van het album. Aangezien er toch veel vraag naar was is er besloten om met de 25th Anniversary Edition van Take Off Your Pants and Jacket de bonus tracks op vinyl en op streamingsdiensten beschikbaar te maken.

    Het is geen geheim dat Blink-182 een band is die ik echt heel tof vind. De bonus tracks hebben voor mij voldoende toegevoegde waarde om deze 25th Anniversary Edition ook te kopen. Het album komt hiermee dubbel in m’n vinyl collectie. Ik ben er voor de derde keer ingetrapt, want California en One More Time staan ook beide twee keer in m’n platenkast. Al hebben die deluxe edities wel heel veel extra tracks die bijna allemaal goed zijn.

  • Fountains Of Wayne – Welcome Interstate Managers

    Artiest:

    Fountains Of Wayne

    Album:

    Welcome Interstate Managers

    Release:

    20 juni 2003

    Label:

    Virgin Records

    Genre:

    Power Pop

    Persing:

    Reissue 2020 Real Gone Music / Black Swirl Vinyl

    Prijs:

    € 54,95

    Bijzonderheden:

    Record Store Day 2020. Limited edition 3000 copies

    Favoriete Tracks:

    Mexican Wine

    Stacy’s Mom

    Hey Julie


    Dit is een typisch voorbeeld van een band waarbij de hit single niet representatief is voor wat ze eigenlijk doen. Fountains Of Wayne is een serieuze power pop band met interessant geschreven songs. Hun grootste internationale hit Stacy’s Mom is een novelty song over een tienerjochie die verliefd wordt op de moeder van zijn vriendin Stacy. Een ontzettend grappig nummer vol met de overdreven fantasieën van een puberjongen. Songwriter en bassist van de band Adam Schlesinger (helaas overleden tijdens de coronapandemie) is een briljant songwriter en zag het succes van dit nummer aankomen. Frontman Chris Collingwood was zeer sceptisch en het niet eens met de release van de single. Hij wou Stacy’s Mom eigenlijk niet eens op het album hebben, omdat hij het nummer niet bij de band vond passen. In zekere zin is dat ook zo.

    Stacy’s Mom wordt vaak (nog steeds) toegeschreven aan de pop-punk band Bowling For Soup. Daar past dit nummer eigenlijk ook beter bij, al komt de verwarring voornamelijk door de illegale download service Limewire, dat ten tijde van de release van de single in 2003 zeer populair was. Iedereen was massaal illegaal MP3’s aan het downloaden, maar het kwam heel vaak voor dat de track index of de bestandsnaam van een nummer niet goed was. Stacy’s Mom werd dan ook heel vaak gedownload met als uitvoerende band Bowling For Soup.

    In 2011 bracht Bowling For Soup de EP I’ve Never Done Anything Like This met een cover van Stacy’s Mom. Op de hoes van de EP staat heel groot Stacy’s Mom met als bijschrift:
    Everyone thought they did it anyway… So they freakin’ did it!. Finally you can say this is your favorite song by BFS and not look like an Idiot!.

    Maar nu naar de vinylplaat. Want dat is ook een verhaal apart. Welcome Interstate Managers werd eindelijk! in 2020 voor de eerste keer op vinyl uitgebracht op Record Store Day Black Friday. Dit album wou ik zooooo graag op vinyl hebben, dus ik ben 3 uur voor openingstijd in de rij gaan staan bij Concerto. Ja dat klopt, zelfs 3 uur voor de opening van de winkel stond er al een rij. Na de opening heb ik nog eens 2,5 uur in de rij moeten staan voordat ik binnen was, niet eens wetende of ze hem überhaupt wel zouden hebben. Want dat weet je nooit zeker bij Record Store Day (eigenlijk is het een vreselijk evenement, maar ja). Eenmaal binnen ging ik gestrest door de RSD bakken en ik had het laatste exemplaar te pakken. Toch niet 5,5 uur lang voor niks in de rij gestaan. Het is ook wel een vette gatefold hoes uitgave op dubbel LP op black swirl vinyl. Er staat zelfs een misprint op, wat hem nog unieker maakt. Het nummer Mexican Wine staat op de achterkant, binnenkant en op het label als Mexican Summer. De enige plek waar het goed staat is op de inlay (zie foto’s). Alles bij elkaar maakt Welcome Interstate Managers een zeer bijzondere plaat in mijn platencollectie.

  • Arcade Fire – Funeral

    Artiest:

    Arcade Fire

    Album:

    Funeral

    Release:

    14 september 2004

    Label:

    Rough Trade Records

    Genre:

    Indie Rock

    Persing:

    Reissue 2017

    Prijs:

    € 26,99

    Bijzonderheden:

    Geen

    Favoriete Tracks:

    Rebellion (Lies)

    Neighborhood #1 (Tunnels)

    Wake Up


    In 2014 mocht ik me voor de tweede keer melden bij de poorten van het Glastonbury Festival met als headliners Arcade Fire, Metallica en Kasabian. Van de vier keer dat ik op Glastonbury ben geweest, was 2014 misschien wel het meest memorabele jaar. Dit jaar stond Dolly Parton op de legend spot. Voor de mensen die niet bekend zijn met Glastonbury, de legend spot is het tijdslot op de zondagmiddag. Er wordt in dit tijdslot altijd traditioneel een artiest met een flinke staat van dienst en legacy op de Pyramid Stage (hoofdpodium) geprogrammeerd. Het optreden van Dolly Parton was één van de drukst bezochte legend spot optredens in de geschiedenis van het festival en er kunnen gewoon ongeveer 120.000 mensen voor dit podium staan. Het optreden van de Queen of Country Music was heel bijzonder. Haar podiumpresentatie was ongekend gezellig. Het voelde een beetje alsof je bij je leukste tante op koffiebezoek bent en veel persoonlijke verhalen te horen krijgt.

    Headliner Arcade Fire zette dit jaar ook een belachelijk goede show neer. Met een pobiumbezetting van 12 muzikanten maakte de band een imposante indruk. Bij Rebellion (lies) zong het publiek luidkeels mee. De show verveelde geen moment en ze hebben al mijn favoriete nummers gespeeld. De band sloot af met het toegankelijke Wake Up. Zelfs minuten nadat de band het podium had verlaten, zong het publiek nog steeds op vol volume door. Ik gebruik het woord niet vaak maar dit optreden was episch.

    Funeral is het debuutalbum van Arcade Fire. Muzikaal geldt het als één van de bepalende indie rock albums van de jaren 2000 en Wake Up is een waar (noem het even) generatie anthem geworden. Het was geen mainstream kaskraker, maar heeft een enorme reputatie. Ik denk dat iedere indie rock vinyl verzamelaar dit album wel in de kast heeft staan. Het is eigenlijk gewoon verplicht om dit album op vinyl te hebben.