Every Record Has A Story

  • Fountains Of Wayne – Welcome Interstate Managers

    Artiest:

    Fountains Of Wayne

    Album:

    Welcome Interstate Managers

    Release:

    20 juni 2003

    Label:

    Virgin Records

    Genre:

    Power Pop

    Persing:

    Reissue 2020 Real Gone Music / Black Swirl Vinyl

    Prijs:

    € 54,95

    Bijzonderheden:

    Record Store Day 2020. Limited edition 3000 copies

    Favoriete Tracks:

    Mexican Wine

    Stacy’s Mom

    Hey Julie


    Dit is een typisch voorbeeld van een band waarbij de hit single niet representatief is voor wat ze eigenlijk doen. Fountains Of Wayne is een serieuze power pop band met interessant geschreven songs. Hun grootste internationale hit Stacy’s Mom is een novelty song over een tienerjochie die verliefd wordt op de moeder van zijn vriendin Stacy. Een ontzettend grappig nummer vol met de overdreven fantasieën van een puberjongen. Songwriter en bassist van de band Adam Schlesinger (helaas overleden tijdens de coronapandemie) is een briljant songwriter en zag het succes van dit nummer aankomen. Frontman Chris Collingwood was zeer sceptisch en het niet eens met de release van de single. Hij wou Stacy’s Mom eigenlijk niet eens op het album hebben, omdat hij het nummer niet bij de band vond passen. In zekere zin is dat ook zo.

    Stacy’s Mom wordt vaak (nog steeds) toegeschreven aan de pop-punk band Bowling For Soup. Daar past dit nummer eigenlijk ook beter bij, al komt de verwarring voornamelijk door de illegale download service Limewire, dat ten tijde van de release van de single in 2003 zeer populair was. Iedereen was massaal illegaal MP3’s aan het downloaden, maar het kwam heel vaak voor dat de track index of de bestandsnaam van een nummer niet goed was. Stacy’s Mom werd dan ook heel vaak gedownload met als uitvoerende band Bowling For Soup.

    In 2011 bracht Bowling For Soup de EP I’ve Never Done Anything Like This met een cover van Stacy’s Mom. Op de hoes van de EP staat heel groot Stacy’s Mom met als bijschrift:
    Everyone thought they did it anyway… So they freakin’ did it!. Finally you can say this is your favorite song by BFS and not look like an Idiot!.

    Maar nu naar de vinylplaat. Want dat is ook een verhaal apart. Welcome Interstate Managers werd eindelijk! in 2020 voor de eerste keer op vinyl uitgebracht op Record Store Day Black Friday. Dit album wou ik zooooo graag op vinyl hebben, dus ik ben 3 uur voor openingstijd in de rij gaan staan bij Concerto. Ja dat klopt, zelfs 3 uur voor de opening van de winkel stond er al een rij. Na de opening heb ik nog eens 2,5 uur in de rij moeten staan voordat ik binnen was, niet eens wetende of ze hem überhaupt wel zouden hebben. Want dat weet je nooit zeker bij Record Store Day (eigenlijk is het een vreselijk evenement, maar ja). Eenmaal binnen ging ik gestrest door de RSD bakken en ik had het laatste exemplaar te pakken. Toch niet 5,5 uur lang voor niks in de rij gestaan. Het is ook wel een vette gatefold hoes uitgave op dubbel LP op black swirl vinyl. Er staat zelfs een misprint op, wat hem nog unieker maakt. Het nummer Mexican Wine staat op de achterkant, binnenkant en op het label als Mexican Summer. De enige plek waar het goed staat is op de inlay (zie foto’s). Alles bij elkaar maakt Welcome Interstate Managers een zeer bijzondere plaat in mijn platencollectie.

  • Spike and the Gimme Gimmes – Shit the Bed

    Artiest:

    Spike and the Gimme Gimmes

    Album:

    Shit the Bed

    Release:

    23 oktober 2026

    Label:

    Fat Wreck Chords

    Genre:

    Punk Rock

    Persing:

    Origineel / Brown Vinyl

    Prijs:

    € 30,99

    Bijzonderheden:

    Eerste nieuwe studio album in 12 jaar

    Favoriete Tracks:

    Hey Ya!

    Girls Just Wanna Have Fun

    Kokomo


    Me First and the Gimme Gimmes is oorspronkelijk als punk supergroup begonnen. De band werd in 1995 opgericht als een coverband door Fat Mike van NOFX, Joey Cape en Dave Raun van Lagwagon, Chris Shiflett van No Use For A Name en Spike Slawson van Swingin’ Utters.
    Live varieerde de bezetting nog wel eens. Zo hebben onder andere Brian Baker en Jay Bentley van Bad Religion, Chris Shiflett van Face to Face, Warren Fitzgerald van The Vandals en Lindsay McDougall van Frenzal Rhomb op het podium gestaan met The Gimme Gimmes.

    De band speelt enkel covers en brengt regelmatig een nieuw album uit. De meeste albums hebben een soort van thema. De band is momenteel ook redelijk consistent bestaande uit Spike Slawson, John Reis, C.J. Ramone, Joey Cape en Pinch. De overige oudgedienden doen eigenlijk niks meer met de band en daarom heet de band ook sinds dit jaar Spike and the Gimme Gimmes.

    Shit the Bed is na jaren geen studio album te hebben uitgebracht weer een fantastische plaat geworden. Het album heeft niet echt een thema. Het bevat onder andere covers van Hey-ya van Outkast met een goed gevonden Ramones twist en Kokomo van The Beach Boys met een coole Sex Pistols twist. 

    Shit the Bed heb ik op vies bruin vinyl gekocht en is momenteel de nieuwste aanwinst in mijn platencollectie.

  • Two Door Cinema Club – Tourist History

    Artiest:

    Two Door Cinema Club

    Album:

    Tourist History

    Release:

    17 februari 2010

    Label:

    Kitsuné

    Genre:

    Indie Pop

    Persing:

    Reissue 2025 PIAS

    Prijs:

    € 44,00

    Bijzonderheden:

    15th Anniversary Edition

    Favoriete Tracks:

    Undercover Martyn

    Something Good Can Work

    What You Know


    Voor het verhaal bij deze plaat moeten we terug naar 2010. Dit was voor mij één van de beste Lowlands jaren qua line-up. Veel van mijn favoriete bands zoals Against Me!, NOFX, Blink-182, The XX, The Gaslight Anthem, The National en LCD Soundsysteem speelden dat weekend allemaal in Biddinghuizen. Zo ook het uit Noord-Ierland afkomstige Two Door Cinema Club.

    De band was in 2010 één van de grote opkomende hypebands binnen de indie scene. Vooral onder liefhebbers van indie, electro en alternatieve pop waren ze enorm populair. Een paar maanden voor Lowlands werd hun debuutalbum Tourist History uitgebracht. Two Door Cinema Club stond op zondag 22 augustus 2010 om 20:20 in een overvolle India tent op Lowlands geprogrammeerd en ik moest de band zien. Het probleem was alleen dat ik maandag 23 augustus 2010 voor de eerste keer in m’n leven naar Londen zou vliegen en dan ook nog eens ‘s ochtends vroeg om 7:20 vanaf Rotterdam Airport naar Gatwick. 

    Na een slopend weekend Lowlands, met Two Door Cinema Club als afsluiter, vertrok ik zondags uiteindelijk pas rond 23:00 van Lowlands naar Kampen om vervolgens na amper 4 uur slaap richting Rotterdam Airport te gaan. Samen met een vriend die ook mee naar Lowlands was stonden we als een paar zombies ‘s ochtends om 7:55 lokale tijd op London Gatwick Airport. Geen idee wat het adres van ons hotel was en zonder enige voorbereiding of kennis met betrekking tot het openbaar vervoer in Londen. Gelukkig woonde er destijds al geruime tijd een goede vriendin van ons in Londen, die we als hulplijn konden bellen. Anders zouden we nu nog op een bankje op Gatwick liggen te slapen gok ik.

    Elke keer als ik Tourist History van Two Door Cinema Club luister denk ik weer aan dit verhaal. Vijf dagen Lowlands en direct daarna een citytrip van een week in Londen is geen aanrader, maar het was wel heel tof!

  • Everclear – So Much For The Afterglow

    Artiest:

    Everclear

    Album:

    So Much For The Afterglow

    Release:

    7 oktober 1997

    Label:

    Capitol

    Genre:

    Alternative Rock

    Persing:

    Reissue 2015

    Prijs:

    € 54,49

    Bijzonderheden:

    Audiophile Edition

    Favoriete Tracks:

    So Much For The Afterflow

    Father of Mine

    Amphetamine


    De uit Portland, Oregon afkomstige alternatieve rockband Everclear kwam na een tip van een medewerker van een platenzaak op mijn radar. De band is buiten de VS vrij onbekend gebleven, maar verkocht van hun album So Much For The Afterglow uit 1997 ruim 2 miljoen exemplaren. Dat is niet niks. De band werd in de 90’s in Noord-Amerika, Canada en Australië veel op alternatieve radio zenders gedraaid. 

    Everclear zat altijd meer in de grunge hoek qua sound. Met dit album wordt er ruimte gemaakt voor strijkers, blazers, orgels en keyboard en is hierdoor ook veruit mijn favoriete album van de band. De opener So Much For The Afterglow begint met een harmonische Beach Boys achtige intro om vervolgens abrupt over te gaan in harde gitaren. Van dit album zijn vijf nummers op single uitgebracht, waarvan Everyting to Everyone de grootste (maar nog steeds een bescheiden) hit was. So Much For The Afterglow is vooral een goede alternative rock plaat en iets minder voor de hitlijsten geschreven.

    Ik heb So Much For The Afterglow in 1997 op cd gekocht en wou hem al een tijd op vinyl hebben. Aangezien het een 90’s album is was deze ook lastig verkrijgbaar op vinyl. Ik heb een audiofiele vinylpersing gevonden.  Normaliter zou ik nooit een duurdere audiofiele persing van een plaat kopen, want ik zie en hoor daar echt de meerwaarde niet van in. Maar als het de enige optie is en je hem graag op vinyl wil hebben moet je wel.

  • Blink-182 – Take Off Your Pants and Jacket

    Artiest:

    Blink-182

    Album:

    Take Off Your Pants and Jacket

    Release:

    12 juni 2001

    Label:

    MCA

    Genre:

    Punk Rock

    Persing:

    Reissue 2026 / Silver Grey Vinyl

    Prijs:

    € 41,49

    Bijzonderheden:

    25th Anniversary Edition met de bonus tracks

    Favoriete Tracks:

    Anthem Part Two

    The Rock Show

    Time To Break Up


    Ik vind het altijd een beetje vermoeiend als een band of artiest een album uitbrengt en een half jaar later een deluxe versie uitbrengt met extra tracks. Sinds jaar en dag is dit natuurlijk al een marketingtruc om meer albums te verkopen op het moment dat verkoopcijfers van een album terug lopen. Het komt niet vaak voor dat ik een album in meerdere versies op vinyl koop, maar er zijn uitzonderingen.

    Bij de originele release van Take Off Your Pants and Jacket in 2002 is het album in vier verschilende cd versies uitgebracht. Een standaard editie zonder bonus tracks en drie versies op basis van de icoontje in het artwork (rood vliegtuig, gele broek en groene jas) met op elke editie 2 bonus tracks:
    Op de Red Take Off editie: Time to Break Up en Mother’s Day.
    Op de Yellow Pants editie: What Went Wrong? en Fuck A Dog
    Op de Green Jacket editie: Don’t Tell Me it’s Over en When You Fucked Grandpa

    Eigenlijk heeft elke bonus editie een goed serieus nummer en een lomp puberaal nummer. De zes bonus tracks zijn heel lang niet beschikbaar geweest. Niet op streamingsdiensten en niet op vinyl of andere reissues van het album. Aangezien er toch veel vraag naar was is er besloten om met de 25th Anniversary Edition van Take Off Your Pants and Jacket de bonus tracks op vinyl en op streamingsdiensten beschikbaar te maken.

    Het is geen geheim dat Blink-182 een band is die ik echt heel tof vind. De bonus tracks hebben voor mij voldoende toegevoegde waarde om deze 25th Anniversary Edition ook te kopen. Het album komt hiermee dubbel in m’n vinyl collectie. Ik ben er voor de derde keer ingetrapt, want California en One More Time staan ook beide twee keer in m’n platenkast. Al hebben die deluxe edities wel heel veel extra tracks die bijna allemaal goed zijn.

  • The Libertines – The Libertines

    Artiest:

    The Libertines

    Album:

    The Libertines

    Release:

    30 augustus 2004

    Label:

    Rough Trade Records

    Genre:

    Indie Rock

    Persing:

    Reissue 2008

    Prijs:

    € 24,95

    Bijzonderheden:

    Geen

    Favoriete Tracks:

    Can’t Stand Me Now

    Music When the Lights Go Out

    What Became of the Likely Lads


    Op 1 maart 2016 was ik bij één van de meest intense concerten waar ik ooit ben geweest. The Libertines stonden in de grote zaal in Paradiso. De band had een half jaar eerder, na 11 jaar van afwezigheid, hun comeback album Anthems for Doomed Youth uitgebracht.

    De fanbase van The Libertines bestaat voor een gedeelte uit fans die houden van rauwe, ongepolijste live energie waarbij het elk moment mis kan gaan. Sterker nog in de begindagen wist je bij een concert van The Libertines nooit of het zou eindigen in een legendarisch optreden, een gevecht op het podium, of een arrestatie. Dat was kort gezegd ook de sfeer tijdens het concert in Paradiso. Zodra ze begonnen te spelen sprong de hele zaal op en neer, beukte het publiek tegen elkaar aan en gingen er liters bier door de lucht. Gelukkig is de schade bij mij beperkt gebleven tot een paar blauwe plekken en een met bier doorweekt shirt.

    The Libertines was vooral in de beginjaren ook echt een intense band. Tijdens de opnames van hun tweede album was de relatie tussen frontmannen enfant terrible Pete Doherty en de iets meer gedisciplineerde Carl Barât volledig geëxplodeerd. Om te voorkomen dat fysieke ruzies uit de hand liepen of dat ongewenste figuren de opnames verstoorden, werden er bodyguards ingehuurd om Barât en Doherty in de studio van elkaar te scheiden.

    Het tweede album van The Libertines is evenals hun eerste album geproduceerd door Mick Jones van The Clash. Maar tijdens de opnames van het tweede album fungeerde Mick Jones niet alleen als producer, maar ook als een soort therapeut en scheidsrechter om te zorgen dat de nummers daadwerkelijk werden ingespeeld.

    Kortom The Libertines is voor mij een album met een geweldige herinnering aan een intens concert en een plaat met een bizar achtergrond verhaal.

  • The Wombats – A Guide to Love, Loss & Desperation

    Artiest:

    The Wombats

    Album:

    A Guide to Love, Loss & Desperation

    Release:

    5 november 2007

    Label:

    14th Floor Records

    Genre:

    Indie Rock

    Persing:

    Reissue 2023 / Pink Vinyl

    Prijs:

    € 32,50

    Bijzonderheden:

    15th Anniversary Edition

    Favoriete Tracks:

    Let’s Dance to Joy Division

    Backfire at the Disco

    Kill the Director


    In 2011 verhuisde ik naar het Sodom en Gomorra van Nederland, namelijk Amsterdam. Als muzieknerd is dit wel de plek waar je wil wonen. Dichtbij alle bekende concertzalen als Paradiso, Melkweg, Bitterzoet en uiteraard Afas Live, Ziggo Dome en de Arena.

    Vooral de Melkweg op zaterdagavond werd een plek waar ik regelmatig kwam voor Gemengd Zwemmen. Tijdens Gemengd Zwemmen was de zaal één grote gevarieerde alternatieve disco met punk, post-punk, indie rock, zeroes bangers, Britpop classics, hip hop en opzwepende electro en dance remixes. Het was de perfecte avond uit voor muziekliefhebbers.

    Let’s Dance to Joy Division en Backfire at the Disco van The Wombats werden altijd steevast gedraaid tijdens Gemengd Zwemmen. Beide singles zijn afkomstig van het album A Guide to Love, Loss & Desperation. Dit is het internationale debuutalbum van de band en een toonaangevend album binnen de Britse indie rock van de late 00’s. Het  is een heerlijke plaat als je houdt van muziek die tegelijk vrolijk, een beetje melancholisch en zelfspottend is. Het voelt als de soundtrack van een wilde avond waarop je alles even vergeet, om de volgende ochtend alsnog over alles na te denken.

    Ik heb A Guide to Love, Loss & Desperation in een limited edition 15th Anniversary Edition op knetter roze vinyl (doet bijna pijn aan je ogen). 

  • Weezer – Pinkerton

    Artiest:

    Weezer

    Album:

    Pinkerton

    Release:

    24 september 1996

    Label:

    DGC

    Genre:

    Power Pop

    Persing:

    Reissue 2014

    Prijs:

    € 54,95

    Bijzonderheden:

    Deluxe Edition 4 LP’s met veel extra’s

    Favoriete Tracks:

    The Good Life

    El Scorcho

    Falling For you


    Weezer heeft na The Blue album, Green album, Red album, White album, Teal album en Black album dit jaar een nieuw kleurtje gevonden en hun 20e! album, The Gold Album, uitgebracht. De discografie van de band is indrukwekkend en tegelijk zeer bijzonder. Weezer is een typische hit or miss band als het om album releases gaat. Een gedeelte van de uitgebrachte albums is ronduit slecht en een gedeelte is uitzonderlijk goed. Elke nieuwe Weezer release is een soort Russisch roulette. In de categorie uitzonderlijk goed zit hun tweede album en tevens cultklassieker Pinkerton. Waar hun debuutalbum uit 1994 (Blue Album) een vrolijke, radiovriendelijke poppunk- en powerpop sound had, sloeg Pinkerton een heel andere, veel duistere en rauwere weg in.

    Bij de release werd Pinkerton slecht ontvangen door zowel recensenten als fans. Critici vonden het album pijnlijk en overdreven zelfmedelijdend. Rolling Stone riep het zelfs uit tot één van de slechtste albums van 1996. De commerciële verkoop viel tegen en Weezer trok zich teleurgesteld terug uit de schijnwerpers.

    In de jaren daarna sloeg de publieke opinie echter volledig om. Fans begonnen de ongefilterde eerlijkheid juist te waarderen, en een hele generatie jonge emo en indie bands noemde Pinkerton als een van hun grootste inspiratiebronnen. Vandaag de dag wordt het door zowel critici als fans unaniem beschouwd als een meesterwerk en één van de invloedrijkste rockalbums van de jaren 90.

    Pinkerton heb ik uiteraard ook op vinyl en in een super deluxe 4 LP’s tellende editie met heel veel extra’s. In de hoes van deze editie staan foto’s van de opnames in de studio, kopieën van handgeschreven songteksten van Rivers Cuomo en (helaas geprinte) handtekeningen van alle bandleden. Een album als Pinkerton verdiend ook een luxe mooie uitgave als deze.

  • The Who – Who’s Next

    Artiest:

    The Who

    Album:

    Who’s Next

    Release:

    2 augustus 1971

    Label:

    Track Records

    Genre:

    Arena Rock

    Persing:

    2008 Reissue Polydor

    Prijs:

    € 17,00

    Bijzonderheden:

    Geen

    Favoriete Tracks:

    Baba O’Riley

    Won’t Get Fooled Again

    Behind Blue Eyes


    Als je het over Britse rock ‘n’ roll royalty hebt is The Who een band die direct naar boven komt. De band behoort tot de grondleggers van rockopera en conceptalbums en ze waren vrijwel de eersten die gigantische kasten van Marshall versterkers op elkaar stapelden om een overdonderend geluid te creëren. Pete Townshend heeft al jaren een ernstige vorm van tinnitus. Dit is grotendeels veroorzaakt door jarenlang overdreven hard geluid op het podium en door drummer Keith Moon. 

    Keith Moon is in 1978 al overleden, maar was een totale idioot. Tijdens een live optreden in 1967 in de The Smothers Brothers Comedy Hour had Keith Moon zijn drumstel volgestopt met veel te veel pyrotechniek. Toen het aan het einde van My Generation ontplofte, stond Townshend er recht voor met zijn rug naar de drums. De gigantische klap beschadigde direct zijn gehoor en er schroeide zelfs een deel van zijn haar af.

    The Who is typisch zo’n band die je een keer live gezien wil hebben. Dat is mij gelukt.  In 2015 was ik voor de derde keer op Glastonbury, waar The Who de zondag headliner was. Het optreden was chaotisch met 100% pure rock ‘n’ roll energie. De band speelde alle grote hits en halverwege de set sloopte Townshend met het nodige geweld het drumscherm voor Zak Starkey weg, omdat hij de drum niet goed kon horen. Gefrustreerd maar voldaan schreeuwde Townshend vanaf het podium “I fixed it!, I fixed it violently!, but I fixed it!”. 

    Who’s Next is het enige album van The Who in mijn platencollectie die ik nog wel eens luister. Het was één van de eerste rockalbums waarop de synthesizer (vooral de ARP 2600 en VCS3) geen bijzaak was, maar een bepalend fundament voor de ritmesectie. Dat hoor je goed terug in Baba O’Riley en Won’t Get Fooled Again.

  • Good Charlotte – The Young and The Hopeless

    Artiest:

    Good Charlotte

    Album:

    The Young and The Hopeless

    Release:

    1 oktober 2002

    Label:

    Epic Records

    Genre:

    Pop-Punk

    Persing:

    Reissue 2023 / Neon Green Vinyl

    Prijs:

    $ 29,98 (+ $ 30,00 shipping en € 25,65 inklaringskosten)

    Bijzonderheden:

    Eerste USA import vinylplaat en Urban Outfitters Exclusive

    Favoriete Tracks:

    The Anthem

    The Story of My Old Man

    Wondering


    Good Charlotte is niet per definitie een belangrijke band voor mij, al moet ik wel eerlijk bekennen dat ik bijna alle singles van de albums The Young and The Hopeless en The Chronicles of Life and Death nog op cd maxi-single heb. Het is een bekende band met behoorlijk commercieel succes, maar ze waren destijds vooral een stemgeluid van de outcasts. De songteksten van Good Charlotte bevatten wat serieuzere onderwerpen als opgroeien in een gebroken gezin, armoede en je buitenstaander voelen. Onderwerpen die je bij andere 00’s pop-punk bands wel terug ziet komen, maar in mindere mate.

    Met de release van de single I Just Wanna Life waren ze één van de weinige pop-punk bands die een top 10 hit in de Nederlandse Top 40 wisten te scoren. Ik heb deze single ook veel gedraaid. De eerste 3 albums van Good Charlotte vind ik ook nog steeds best prima om af en toe naar te luisteren. Voor de nostalgisch waarde wou ik deze albums ook op vinyl hebben. Uiteraard waren deze albums in Nederland nergens te krijgen.

    Op een gegeven moment heb je de reguliere platenzaken ook een beetje uitgespeeld. Daar liggen dan vaak de albums die ik al heb en dan moet je online gaan zoeken. Voor de drie Good Charlotte albums die ik wou hebben (Good Charlotte, The Young and The Hopeless en The Chronicles of Life and Death) kwam ik uit bij de Amerikaanse Urban Outfitters, want de Nederlandse webshop verkocht ze niet. Dit waren ook de eerste vinylplaten die ik zelf vanuit de USA importeerde.

    Alle drie albums in het assortiment waren UO exclusives. The Young and The Hopeless vind ik zelf de tofste van de drie. Dit album heeft gewoon de beste nummers van de band. Van dit album heb ik de 3e persing op een awesome neon green vinylplaat uit een gelimiteerde oplage van 10.000 copies.