
Mijn platencollectie bestaat voor ongeveer 60% uit punk en alle aanverwante subgenres. Ik heb gewoon veel met punk. Ik hou van de energie en het vaak simplistische van het genre. Maar soms wil je ook muziek met meer inhoud. In de 00’s / 10’s ging ik me ook steeds meer verdiepen in het indie rock genre. Ik kwam er snel achter dat er veel indie rock platen zijn die me toch wel raken. Het is muziek voor tijdens een leuke avond in Paradiso of de Melkweg of voor ’s avonds thuis met een glas wijn, whiskey of rum. Inmiddels is mijn platencollectie ook flink uitgebreid met albums uit het indie rock genre. Hier mijn top 10 indie rock albums uit mijn platencollectie. Voor deze lijst heb ik mijn cd collectie ook meegenomen en me niet enkel beperkt tot mijn vinylplaten. Er zijn namelijk nog heel veel albums die ik (nog) niet op vinyl kan krijgen.

1. The National – Alligator
Release: 12 april 2005 | Producer: Peter Katis | Label: Beggars Banquet | In Collectie: CD en Vinyl
Als er iets moeilijk is dan is het een beste album van The National kiezen. Bijna alle albums zijn ongelovelijk goed. Alligator is samen met Boxer denk ik mijn favoriet. Alligator zorgde voor de eerste grote lof van muziekjournalisten, maar het vierde album Boxer gaf de band internationale erkenning en brede populariteit.
Alligator is een album vol melancholie, nervositeit, donkere humor en ingehouden woede. De teksten gaan vaak over vervreemding, relaties, zelfdestructie, ouder worden en het gevoel niet helemaal op je plek te zijn. Aaron Dessner heeft verteld dat de band met Alligator voor het eerst echt hun muzikale identiteit vond. Vooral bij Abel ontdekten ze hoe krachtig de afwisseling tussen zacht en hard kon zijn

2. Vampire Weekend – Modern Vampires of the City
Release: 14 mei 2013 | Producer: Rostam Batmanglij | Label: XL | In Collectie: Vinyl
De eerste twee albums van Vampire Weekend (Vampire Weekend en Contra) leunden sterk op zonnige gitaarpop, Afrikaanse ritmes, ironie en een bijna studentikoze energie. Frontman Ezra Koenig ziet er ook uit als een rijkeluis zoontje die op Harvard studeert, maar volgens mij valt dat mee. Songs schrijven kan hij in iedergeval wel.
Modern Vampires of the City is een stuk donkerder dan de twee voorgaande albums.
Op dit album mis ik een beetje het energieke van een nummer als A-Punk (van het eerste album) of de vrolijkheid van bijvoorbeeld Holiday (van het album Contra), maar al met al is deze serieuze versie van Vampire Weekend wel iets wat me meer aanspreekt.
Het is een door critici geprezen album en wat mij betreft het beste album van de band.

3. Waxahatchee – Saint Cloud
Release: 27 mei 2020 | Producer: Brad Cook | Label: Merge Records | In Collectie: Vinyl
Waar haar eerdere albums (zoals Out in the Storm) bekend stonden om luidruchtige indie rock, overstuurde gitaarpartijen en emotionele rauwheid, heeft Saint Cloud een veel warmer, akoestisch en rootsy geluid. Het album bouwt voort op tradities uit de Americana, alt country en klassieke songwriting, geïnspireerd door iconen als Lucinda Williams en Emmylou Harris. Saint Cloud is een prachtig album over volwassen worden, jezelf opnieuw leren kennen en langzaam vrede sluiten met je eigen verleden.
Dit album heeft de afgelopen 2 jaar het meest op mijn platenspeler gelegen. Ik kan nog steeds geen genoeg krijgen van deze plaat.

4. Bloc Party – Silent Alarm
Release: 2 februari 2005 | Producer: Paul Epworth | Label: Wichita | In Collectie: CD en Vinyl
In de begin van de 00’s bloeide de indie rock scene op met bands als The Strokes, Franz Ferdinand, Kaiser Chiefs en Maxïmo Park. Deze bands kwamen allemaal met zeer dansbare indie rock. De bands werden door strakke drums, snelle ritmische gitaarriffs en catchy refreinenen zeer populair. Het Londense Bloc Party is daar geen uitzondering op.
Hun album Silent Alarm is één van de beste albums uit dat genre en tijdperk. Het album zit een beetje tussen post-punk, indie rock, dance punk en artrock in. De melodieuze gitaarpartijen zijn fantastisch. De single Banquet is het bekendste nummer van de plaat. Persoonlijk vind ik This Moden Love het beste nummer van het album. De gedetailleerde gitaren, prachtige opbouw in combinatie met de emotionele tekst pakt enorm. De productie van het album staat ondertussen 21 jaar na de oorspronkelijke release in 2005 nog steeds als een huis. De plaat klinkt nergens gedateerd en dat is best knap. De gitaren klinken even scherp en helder als op de indie rock albums die de afgelopen paar jaar zijn uitgebracht.
Bloc Party is ook zo’n band waar ik nog cd maxi-singles van heb. Helicopter, The Pioneers, Banquet en Little Thoughts heb ik allemaal op single. Silent Alarm is wat mij betreft een tijdloos album die ik nu nog steeds prima kan luisteren. Bij de release werd Silent Alarm geprezen door critici wereldwijd. Tijdschrift NME riep het uit tot Album van het Jaar 2005, en het album wordt vandaag de dag nog steeds gezien als een klassieker uit het Britse indie-genre.

5. The Strokes – Is This It
Release: 30 juli 2001 | Producer: Gordon Raphael | Label: RCA | In Collectie: Vinyl (2x)
Het debuutalbum van The Strokes is één van de weinig albums die ik twee keer op vinyl in mijn platencollectie heb. Los van dat het een grandioos album is, had ik hem in de eerste instantie met de internationale alternatieve psychedelische cover gekocht. Toen kwam ik een exemplaar tegen kwam met deze originele cover en met de track New York City Cops die niet op de internationale release staat, heb ik de plaat nog een keer gekocht.
Op de cover staat de toemalige vriendin van Britse fotograaf Colin Lane. De cover werd later op verzoek van de platenmaatschappij vervangen voor de internationale release van This Is It . RCA vond de cover te explicitet.
This Is It is een zeer belangrijk album voor de doorbraak van The Strokes en wordt beschouwd als één van de meest invloedrijke rock albums van de 21e eeuw. De single Someday van dit album is een regelrechte indie rock klassieker geworden.

6. The XX – XX
Release: 14 augustus 2009 | Producer: Jamie XX | Label: Young Turks | In Collectie: CD en Vinyl
In 2009 klonk dit album behoorlijk vernieuwend. Waar veel indie bands kozen voor grote gitaren, stevige drums en uitbundige refreinen, koos The XX voor stilte, ruimte en subtiliteit. Het album liet horen dat je met heel weinig middelen een enorme emotionele impact kunt maken. De plaat drijft op de subtiele, fluisterende zangduetten van Romy Madley Croft en Oliver Sim. Hun teksten gaan over verlangen, kwetsbaarheid en liefde. Het klinkt als twee mensen die elkaar heel goed begrijpen, maar tegelijkertijd niet helemaal bij elkaar kunnen komen. Er zit iets romantisch, iets melancholisch en iets geheimzinnigs in.

7. Arcade Fire – The Suburbs
Release: 3 augustus 2010 | Producer: Markus Dravs | Label: Merge Records | In Collectie: Vinyl
Arcade Fire is al jaren een gerenommeerde naam in de Indie Rock. Funeral en The Suburbs zijn mijn twee favoriete albums van de band. The Suburbs is misschien wel het meest volwassen en gelaagde album van Arcade Fire. Waar Funeral vooral draait om verlies, verdriet en jeugdige emotie, kijkt The Suburbs terug op het opgroeien in een buitenwijk. De verveling, de vrijheid, de nostalgie en het besef dat de tijd onherroepelijk voorbijgaat. Op 13 februari 2011 schreef Arcade Fire geschiedenis door een Grammy Award in de categorie Album of the Year te winnen voor The Suburbs. Het was de eerste keer dat een album uitgebracht op een onafhankelijk label (Merge Records) deze hoofdprijs won.

8. Yeah Yeah Yeahs – Fever to Tell
Release: 29 april 2003 | Producer: David Andrew Sitek | Label: Interscope | In Collectie: CD en Vinyl
Sinds de vroege jaren 90 ben ik al een gamer. De soundtrack van een game is door de jaren heen steeds belangrijker geworden. Games is tegenwoordig een fantastische manier om nieuwe bands te ontdekken. De Yeah Yeah Yeahs is zo’n band die ik via de game Rock Band op de Xbox360 heb leren kennen. De concurrent van de bekendere Guitar Hero reeks bracht een game op de markt waarbij je met 4 mensen tegelijk als een rock band kan spelen. Tijdens het spelen zat ik bijna altijd achter de drums.
De intro van de single Maps van het album Fever to Tell is heel cool om op drums te spelen. Het begint met bombastische toms, waarna de snijdende gitaren erin komen. De onvoorspelbare vocalen van Karen O maken dit nummer een kroonjuweel op de plaat. Het hele album is ongelovelijk goed. Fever to Telll voelt als binnenstappen in een zweterige, bloedhete kelder in New York waar de vonken letterlijk van de versterkers vliegen. Waar generatiegenoten als The Strokes indertijd kozen voor beheerst en cool, stormden de Yeah Yeah Yeahs binnen alsof ze het pand in fik kwamen steken.
Van Maps heb ik zelfs een Soundwaves Art kunstwerk aan de muur hangen. Soundwaves Art is een project van kunstenaar Tim Wakefield, waarbij hij een fragment uit een nummer pakt en van de geluidsgolven van dat nummer een kunstwerk maakt.

9. Death Cab for Cutie – Plans
Release: 30 augustus 2005 | Producer: Chris Walla | Label: Barsuk | In Collectie: Vinyl
Ben Gibbard weet als zeer getalenteerd songwriter precies hoe je met tekst en muziek iemand kan raken. Death Cab for Cutie is al jaren een begrip in de indie rock scene en leverde met Plans een parel van een album af.
De lead single van dit album Soul Meets Boy is het eerste nummer dat ik van de band leerde kennen en pakte mij direct. In het begin kabbelt het nummer wat voort, maar wordt gaandeweg steeds interessanter. Het gitaarwerk wordt gedetailleerder en de snelle overgangsakkoorden die meerdere keren voorbij komen maken dit nummer helemaal af.
Plans en Kintsugi (2015) zijn denk ik de meest toegankelijke albums van de band. Beide albums draaien voor een groot gedeelte om verlies, verlangen, liefde en gemis. Dit zijn ook terugkerende onderwerpen in het volledige oeuvre van de band. Het klinkt misschien zwaar, maar de manier waarop Death Cab for Cutie deze gevoelens vertaalt naar muziek maakt de band zo goed. Plans is een album dat je ’s avonds laat op zet en met een glas rum of whiskey rustig voor gaat zitten.

10. Arctic Monkeys – Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not
Release: 23 januari 2006 | Producer: Jim Abbiss | Label: Domino | In Collectie: Vinyl
In 2006 zag ik een amper 20 jarige zenuwachtige, bijna verlegen, Alex Turner op het podium van de Alpha tent op Lowlands staan. Het komt niet vaak voor dat een band na de release van een debuutalbum al in een volle Alpha kan spelen. De Arctic Monkeys kregen dit voor elkaar.
Het debuutalbum combineert energieke, snelle garagerock en post-punk revival met snedige, ritmische gitaarpartijen en strak drumwerk. Frontman Alex Turner schreef de teksten toen hij nog maar tiener was. Zijn teksten worden geprezen om hun haarscherpe, bijna cinematografische observaties van het Britse uitgaansleven, jeugdcultuur, relaties en de puberende arbeidersklasse in Sheffield. Ze zitten vol Britse volkstaal, humor en herkenbare details.
