Reel Big Fish – Why Do They Rock So Hard?

Artiest:

Reel Big Fish

Album:

Why Do They Rock So Hard?

Release:

20 oktober 1998

Label:

Mojo

Genre:

Ska Punk

Persing:

Reissue 2025 ETR Records / Yellow Blue Red Splatter Vinyl

Prijs:

$ 36,99 (+ $ 66,13 shipping en € 30,12 inklaringskosten)

Bijzonderheden:

Limited Edition 1000 copies.

Favoriete Tracks:

Somebody Hates Me

You Don’t Know

The Kids Don’t Like It


In 1998 kwam ik op een zaterdagochtend in de lokale platenzaak Sam Sam Music in Kampen. Dit was in de jaren 90 mijn vaste platenzaak op de zaterdagochtend. De koffie en de nieuwe releases stonden altijd klaar. Ik was nog maar net binnen of de medewerker achter de balie zei direct: “Dit moet je luisteren!!! Dit is wat voor jou! Een toffe Ska Punk band uit Californië”. Hij gaf mij een exemplaar van Why Do They Rock So Hard? van Reel Big Fish in m’n handen. Aangezien ik niet per se een Ska fan ben drukte ik met matig enthousiasme de cd in de cd-speler en zette de koptelefoon op. Track 1 Somebody Hates Me begon te spelen. Goed gitaargeluid, prima solo en toen de blazerssectie, want ja ska muziek. Maar holy shit. De blazerssectie van Reel Big Fish is ongekend goed. Zowel qua spelen als de blazers arrangementen op de al uitstekend geschreven nummers van de band. Bijna elke track is hook op hook op hook. Track 2 op de cd editie (die ik overigens nog steeds heb) is een heerlijk energieke cover van A-Ha’s Take On Me. De winkelmedewerker had 100% gelijk. Hier neem mijn geld.

Ruim 25 jaar later na de oorspronkelijk release ben ik op zoek gegaan naar een vinyl editie. Niet te vinden natuurlijk. Dat is ook een terugkerend probleem met 90’s releases. Die zijn in de jaren 90 nooit op vinyl geperst, want iedereen kocht alleen maar cd’s. In 2025 kwam Enjoy The Ride Records met een aankondiging dat ze zowel Why Do They Rock So Hard? als de opvolger Cheer Up! op vinyl uit gingen brengen. Enjoy The Ride Records is een klein platenlabel uit Long Island, New York. Ze brengen voornamelijk luxe edities van soundtracks uit, maar ook luxe reissues van een aantal bands. Ik dacht daar gaan we weer, dure plaat, verzendkosten uit de US, inklaringskosten. Maar ja helaas ook geen andere optie, aangezien dit een gelimiteerde ETR exclusive editie is. Ondanks de hoge kosten toch wel erg blij met deze speciale editie van een persoonlijke favoriet. Kom er overigens nu pas achter dat dit een uitgave is zonder de Take On Me cover. Dat is wel even een teleurstelling. Helemaal omdat dit een luxe editie met previously unreleased bonus tracks is. Maar deze previously unreleased bonus tracks zijn dan weer één kant met demo’s en live tracks. Van mij hadden ze één kant met 8x Take One Me achter elkaar mogen doen.

Vergelijkbare berichten

  • Etta James – Tell Mama

    Artiest:

    Etta James

    Album:

    Tell Mama

    Release:

    februari 1968

    Label:

    Cadet Records

    Genre:

    Soul

    Persing:

    Reissue 2014 Bear Family Records

    Prijs:

    € 22,95

    Bijzonderheden:

    Eerste Soul plaat in mijn collectie

    Favoriete Tracks:

    Tell Mama

    I’d Rather Go Blind

    Security


    Het aantal soul platen in mijn platencollectie is naar verhouding vrij beperkt. Ik hou absoluut van de oude soul, maar heb er bewust voor gekozen om (bijna) alleen maar de zogeheten landmark albums te kopen. Tell Mama van Etta James is misschien niet per definitie een soul landmark album, maar wel een heel goed album met ongeveer een 8/10 score als het gaat om hoe invloedrijk het album voor het soul genre is geweest. Etta James haar roots zitten voornamelijk in de jazz en blues. Haar stem is grandioos. Het rauwe van de blues, de intensiteit van gospel en timide emotioneel kwetsbaar, het zit er allemaal in. Met haar album At Last uit 1960 begon de zangeres al te experimenteren met genres buiten de jazz en blues. Tell Mama is een puur soul album, geproduceerd in de iconische FAME Studios Muscle Shoals, Alabama. Deze studio is qua status en legacy vergelijkbaar met Motown Hitsville U.S.A. of Electric Lady Studios. Binnen mijn soul collectie is dit veruit mijn favoriet. De heerlijke gitaren en soul orgels op I’d Rather Go Blind of de indrukwekkende Security cover van Otis Redding het is heel fijn. Helemaal bij een goed glas whiskey.

    Deze plaat is een Duitse persing uit 2014. Uitgebracht door Bear Family Records, maar Tell Mama is een album dat regelmatig als reissue wordt uitgebracht door diverse labels. Ik kwam deze plaat tegen bij een Duitse standhouder op de mega record en cd fair in Utrecht.

  • Home Grown – Kings Of Pop

    Artiest:

    Home Grown

    Album:

    Kings Of Pop

    Release:

    25 juni 2002

    Label:

    Drive-Thru Records

    Genre:

    Pop-Punk

    Persing:

    Reissue 2026 / Red, White & Black Smash Vinyl

    Prijs:

    € 36,95

    Bijzonderheden:

    Absolute pop-punk cult classic

    Favoriete Tracks:

    Kiss Me, Diss me

    I Love You, Not

    Tomorrow


    Dit is aan absolute pop-punk classic, maar niet een mainstream classic. Begin 00’s was een mooi tijdperk voor pop-punk. Take Of Your Pants And Jacket van Blink-182 scoorde goed, maar ook Sum41 met All Killer No Filler of Good Charlotte met The Young and the Hopeless. De Amerikaanse hitlijsten werden goed gevuld met bangers. Zoals met elk genre dat populair wordt, komt er ook altijd een moment dat de echte liefhebbers van een genre verder willen kijken dan de mainstream. Daar sprong Drive-Thru Records heel slim op in en werd een middelpunt binnen de meer alternatieve pop-punk scene. Kings of Pop van Home Grown is een Drive-Thru essential om in je platencollectie te hebben. De songs zijn catchy, poppy en hebben belachelijk goede hooks, maar net iets rauwer dan de gelikte mainstream producties. Het album is zowel voor de band als voor de hele 2000’s scene een belangrijke plaat geweest. De band heeft met Kings of Pop significant bijgedragen aan de vernieuwing van pop-punk.

    Het album is in 2002 heel beperkt op vinyl uitgebracht en was dus ook moeilijk te krijgen. Deze stond net als die andere Drive-Thru Records plaat in mijn eerdere posts (Allister – Last Stop Suburbia) op mijn lijst met hard to find holy grails. Gelukkig is Drive-Thru Records de laatste jaren weer flink in reissue modus en hebben ze dit jaar ook Kings of Pop opnieuw uitgebracht op een prachtig red, white & black smash with splatter plaat.

  • The Who – Who’s Next

    Artiest:

    The Who

    Album:

    Who’s Next

    Release:

    2 augustus 1971

    Label:

    Track Records

    Genre:

    Arena Rock

    Persing:

    2008 Reissue Polydor

    Prijs:

    € 17,00

    Bijzonderheden:

    Geen

    Favoriete Tracks:

    Baba O’Riley

    Won’t Get Fooled Again

    Behind Blue Eyes


    Als je het over Britse rock ‘n’ roll royalty hebt is The Who een band die direct naar boven komt. De band behoort tot de grondleggers van rockopera en conceptalbums en ze waren vrijwel de eersten die gigantische kasten van Marshall versterkers op elkaar stapelden om een overdonderend geluid te creëren. Pete Townshend heeft al jaren een ernstige vorm van tinnitus. Dit is grotendeels veroorzaakt door jarenlang overdreven hard geluid op het podium en door drummer Keith Moon. 

    Keith Moon is in 1978 al overleden, maar was een totale idioot. Tijdens een live optreden in 1967 in de The Smothers Brothers Comedy Hour had Keith Moon zijn drumstel volgestopt met veel te veel pyrotechniek. Toen het aan het einde van My Generation ontplofte, stond Townshend er recht voor met zijn rug naar de drums. De gigantische klap beschadigde direct zijn gehoor en er schroeide zelfs een deel van zijn haar af.

    The Who is typisch zo’n band die je een keer live gezien wil hebben. Dat is mij gelukt.  In 2015 was ik voor de derde keer op Glastonbury, waar The Who de zondag headliner was. Het optreden was chaotisch met 100% pure rock ‘n’ roll energie. De band speelde alle grote hits en halverwege de set sloopte Townshend met het nodige geweld het drumscherm voor Zak Starkey weg, omdat hij de drum niet goed kon horen. Gefrustreerd maar voldaan schreeuwde Townshend vanaf het podium “I fixed it!, I fixed it violently!, but I fixed it!”. 

    Who’s Next is het enige album van The Who in mijn platencollectie die ik nog wel eens luister. Het was één van de eerste rockalbums waarop de synthesizer (vooral de ARP 2600 en VCS3) geen bijzaak was, maar een bepalend fundament voor de ritmesectie. Dat hoor je goed terug in Baba O’Riley en Won’t Get Fooled Again.

  • The Wombats – A Guide to Love, Loss & Desperation

    Artiest:

    The Wombats

    Album:

    A Guide to Love, Loss & Desperation

    Release:

    5 november 2007

    Label:

    14th Floor Records

    Genre:

    Indie Rock

    Persing:

    Reissue 2023 / Pink Vinyl

    Prijs:

    € 32,50

    Bijzonderheden:

    15th Anniversary Edition

    Favoriete Tracks:

    Let’s Dance to Joy Division

    Backfire at the Disco

    Kill the Director


    In 2011 verhuisde ik naar het Sodom en Gomorra van Nederland, namelijk Amsterdam. Als muzieknerd is dit wel de plek waar je wil wonen. Dichtbij alle bekende concertzalen als Paradiso, Melkweg, Bitterzoet en uiteraard Afas Live, Ziggo Dome en de Arena.

    Vooral de Melkweg op zaterdagavond werd een plek waar ik regelmatig kwam voor Gemengd Zwemmen. Tijdens Gemengd Zwemmen was de zaal één grote gevarieerde alternatieve disco met punk, post-punk, indie rock, zeroes bangers, Britpop classics, hip hop en opzwepende electro en dance remixes. Het was de perfecte avond uit voor muziekliefhebbers.

    Let’s Dance to Joy Division en Backfire at the Disco van The Wombats werden altijd steevast gedraaid tijdens Gemengd Zwemmen. Beide singles zijn afkomstig van het album A Guide to Love, Loss & Desperation. Dit is het internationale debuutalbum van de band en een toonaangevend album binnen de Britse indie rock van de late 00’s. Het  is een heerlijke plaat als je houdt van muziek die tegelijk vrolijk, een beetje melancholisch en zelfspottend is. Het voelt als de soundtrack van een wilde avond waarop je alles even vergeet, om de volgende ochtend alsnog over alles na te denken.

    Ik heb A Guide to Love, Loss & Desperation in een limited edition 15th Anniversary Edition op knetter roze vinyl (doet bijna pijn aan je ogen). 

  • Roxette – Tourism

    Artiest:

    Roxette

    Album:

    Tourism

    Release:

    28 augustus 1992

    Label:

    EMI

    Genre:

    Pop Rock

    Persing:

    Origineel

    Prijs:

    € 35,00

    Bijzonderheden:

    De enige echte 90’s persing in mijn collectie

    Favoriete Tracks:

    Fingertips

    Here Comes The Weekend

    How Do You Do!


    Het Zweedse Roxette heeft mij als band altijd al gefascineerd door een aantal dingen. Ik heb een haat-liefdeverhouding met deze band. Ze hebben veel sublieme pop rock songs geschreven, maar 50% van het repertoire is zo cringe als een 50+ politicus die rondom de verkiezingen een coole rap video op TikTok probeert te maken. Dat gezegd hebbende is het meest opmerkelijke aan Roxette dat deze band met meer dan 75 miljoen verkochte platen, na ABBA, de 2e bestverkopende Zweedse band in de geschiedenis is. Toch heeft Roxette nooit een culturele status gekregen. Zelfs het overlijden van zangeres Marie Fredriksson in 2019 werd nauwelijks aandacht aan besteed door de media. De band was ook niet echt vernieuwend, veel critci haten Roxette, ze hadden niet het imago van een klassieke rockband, maar tegelijk wel uitzonderlijk goed in het maken van internationale poprock. Ik heb ook best wat albums van de band op vinyl, maar ik draai deze weinig.

    De vinylplaat van Tourism in mijn collectie is de enige echte jaren 90 persing die ik heb. In de jaren 90 werd er gewoon bijna geen vinyl meer geperst. Vooral de hoes van deze dubbel LP ziet er behoorlijk gehavend uit, maar wat verwacht je ook na 34 jaar. Tot op heden heb ik nog geen nieuwe reissue van dit album voorbij zien komen. In dat opzicht is dit momenteel nog en zeldzame LP. Alle andere Roxette albums worden langzaam opnieuw uitgebracht en als er een reissue van Tourism komt ga ik die ook vast wel kopen. Tot die tijd met ik het met deze gehavende editie doen.

  • Spike and the Gimme Gimmes – Shit the Bed

    Artiest:

    Spike and the Gimme Gimmes

    Album:

    Shit the Bed

    Release:

    23 oktober 2026

    Label:

    Fat Wreck Chords

    Genre:

    Punk Rock

    Persing:

    Origineel / Brown Vinyl

    Prijs:

    € 30,99

    Bijzonderheden:

    Eerste nieuwe studio album in 12 jaar

    Favoriete Tracks:

    Hey Ya!

    Girls Just Wanna Have Fun

    Kokomo


    Me First and the Gimme Gimmes is oorspronkelijk als punk supergroup begonnen. De band werd in 1995 opgericht als een coverband door Fat Mike van NOFX, Joey Cape en Dave Raun van Lagwagon, Chris Shiflett van No Use For A Name en Spike Slawson van Swingin’ Utters.
    Live varieerde de bezetting nog wel eens. Zo hebben onder andere Brian Baker en Jay Bentley van Bad Religion, Chris Shiflett van Face to Face, Warren Fitzgerald van The Vandals en Lindsay McDougall van Frenzal Rhomb op het podium gestaan met The Gimme Gimmes.

    De band speelt enkel covers en brengt regelmatig een nieuw album uit. De meeste albums hebben een soort van thema. De band is momenteel ook redelijk consistent bestaande uit Spike Slawson, John Reis, C.J. Ramone, Joey Cape en Pinch. De overige oudgedienden doen eigenlijk niks meer met de band en daarom heet de band ook sinds dit jaar Spike and the Gimme Gimmes.

    Shit the Bed is na jaren geen studio album te hebben uitgebracht weer een fantastische plaat geworden. Het album heeft niet echt een thema. Het bevat onder andere covers van Hey-ya van Outkast met een goed gevonden Ramones twist en Kokomo van The Beach Boys met een coole Sex Pistols twist. 

    Shit the Bed heb ik op vies bruin vinyl gekocht en is momenteel de nieuwste aanwinst in mijn platencollectie.