MxPx – The Ever Passing Moment

Als verzamelaar van vinylplaten heb je altijd wel een paar albums die je moeilijk of helemaal niet kan krijgen. Tenminste als je geen woekerprijs op Discogs wil betalen. Last Stop Suburbia van Allister is voor mij zo’n hard to find holy grail om het maar even wat te overdrijven. Drive-Thru Records was een belangrijk en iconisch label voor pop-punk in de 00’s. Allister was de eerste band die een platencontract mocht tekenen bij dit label. Naar mijn mening in Amerika en Europa een zwaar onderschatte pop-punk band. Ze hebben altijd in de schaduw moeten staan van labelgenoten New Found Glory, die ook in de begin jaren een contract kregen bij Drive-Thru Records en eigenlijk veel succesvoller waren.

Toch was Allister niet geheel onsuccesvol. De band wist een enorme fanbase op te bouwen in Japan. Vooral co-leadzanger en bassist Scott Murphy werd populair en kreeg daar een goede muziekcarrière. Hij ging zelfs in Japan wonen en leerde de taal. De populariteit van Allister in Japan zorgde ervoor dat een aantal albums uit hun discografie ook enkel in Japen zijn uitgebracht.

Last Stop Suburbia werd internationaal uitgebracht, maar nauwelijks op vinyl. Ik ben zeker een jaar of 5 op zoek geweest naar een betaalbare vinylrelease van dit album, want op Discogs betaal je nog steeds de hoofdprijs voor deze plaat. Dit jaar heb ik hem eindelijk gevonden. 2e hands en in NM conditie voor het schappelijke bedrag van € 40,00. Erg blij met de aanwinst van deze plaat in mijn vinylcollectie.

Elke platencollectie begint met een eerste plaat. Voor mij was dat American Slang uit 2010 van The Gaslight Anthem. Tot 2010 bestond mijn muziekcollectie eigenlijk alleen maar uit cd’s en cd maxi-singles. Uiteraard had ik ook, net als bijna iedereen, ook nog een externe harddisk vol met mp3 bestanden. Ik had me ook voorgenomen om eigenlijk nooit vinyl te kopen. Voornamelijk omdat cd’s gewoon veel praktischer zijn, kleiner, steviger, makkelijk in flightcases of koffers op te slaan. Ideaal. In 2010 kreeg ik American Slang cadeau voor m’n verjaardag. The Gaslight Anthem werd met hun 2e album The ’59 Sound uit 2008 ineens enorm populair. En terecht. Goed geschreven songs met veel Bruce Springsteen invloeden. Ik was meteen verkocht. De opvolger American Slang was zeker zo goed.

Toen ik eenmaal American Slang op vinyl in handen had besefte ik toch wel dat groter artwork, de grote inlay en het kraken van de naald op de plaat bij het afspelen iets moois heeft. Dit was het begin van m’n verzameling die inmiddels meer dan 900 vinylplaten bevat. Momenteel heb ik meer vinylplaten dan wat ik ooit aan cd’s in de jaren 90 verzameld heb.

What’s My Age Again was in 1999 één van de weinig pop-punk hits in Nederland. Sinds Enema Of The State ben ik al redelijk fan van Blink-182. In 2005 bedacht Tom DeLonge ineens dat hij op zoek moest gaan naar buitenaardse wezens en de band viel uit elkaar. Na het tragische vliegtuigongeluk van Travis Barker kwam de band weer voorzichtig bij elkaar. In 2011 was daar dan eindelijk het nieuwe album Neighborhoods. Laten we maar direct zeggen dat dit niet hun beste album was. De productie en opname was ook een grote clusterfuck. Bandleden namen individueel hun partijen op in eigen studios en alles werd bij elkaar geplakt om een compleet album te maken. Toch is Ghost on the Dance Floor nog steeds een all-time Blink-182 favorite van mij. Terwijl dat het eigenlijk meer een Angels & Airwaves achtige bewerking is van het nummer There Is van Box Car Racer. Tom DeLonge recycled wel vaker nummers die hij oorspronkelijk voor een andere band van hem geschreven heeft. De eerste twee Angels & Airwaves platen zijn fantastisch. The Adventure op het album We Don’t Need to Whisper is oorspronkelijk voor Blink-182 geschreven en zo zijn er nog wel een aantal Angels & Airwaves en Box Car Racer nummers waarbij je duidelijk hoort dat ze wellicht ooit voor Blink-182 zijn geschreven. Enfin, terug naar deze vinylplaat.

Ik wou Neighborhoods toch wel graag op vinyl hebben, maar deze was niet te krijgen. Omdat het er simpelweg niet was. In 2011 was een bekende van mij in New Orleans en ik dacht misschien heb ik mazzel, en dat had ik! Ze kwam in een platenwinkel in New Orleans deze limited Record Store Day 2011 dubbel LP editie tegen met blue white marble platen. Deze editie heeft een gelimiteerde oplage van 2000 stuks en is uitsluitend voor de Amerikaanse Record Store Day geperst. Hoeveel geluk kun je hebben. Dat een bekende van je toevallig in de USA is, ook nog eens op Record Store Day, vervolgens ook nog een platenzaak in loopt waar een gelimiteerde editie van het album ligt dat je in Nederland niet kan krijgen. Het had gewoon zo moeten zijn denk ik dan maar.

Nog een interessant iets. In het volledige artwork van Neighborhoods (voor en achterkant), gemaakt door Mike Giant, staan veel graffiti tags op de gebouwen met namen van de kinderen van alle bandleden, naam van de hond van Tom DeLonge (labrador Chloe), namen van de partners van de bandleden en nog een aantal dingen. Meest prominent aanwezige is de DJ AM! tag op het linker gebouw. Dit is een tribute aan Adam Goldstein (DJ AM) die in 2008 samen met Travis Barker de vliegtuigcrash overleefde. Helaas is DJ AM een jaar later alsnog overleden.

Red Hot Chili Peppers is een band waar veel mensen een hekel aan hebben. Op zich wel begrijpelijk als je het mij vraagt. Ik vind ook echt niet alles van deze band tof. Maar er zijn uitzonderingen. Californication, By The Way en Stadium Arcadium zijn 3 albums die ik nog regelmatig luister. Ik heb ze ook alle 3 op vinyl, waarvan Stadium Arcadium veruit de duurste is. Technisch gezien is het een boxset met 2 dubbel LP’s en boxsets zijn altijd duurder. Maar dit is niet eens een special edition met extra’s of iets dergelijks. Het is gewoon het album uitgesmeerd over 4 platen die toevallig verpakt moesten worden in een box. Het totale album heeft maar liefst 28 tracks. Beetje overkill, maar er staan echt wel goede nummers op. Laten we ook niet vergeten dat dit album door de legendarische producer Rick Rubin geproduceerd is.

Met een aanschafprijs van € 110,00 bij Concerto Amsterdam is dit vooralsnog het duurste album in mijn collectie. Althans met het duurste prijskaartje. Want duur is relatief. Ik heb ook heel veel Amerikaanse import in m’n platenkast staan. De Amerikaanse import platen hebben niet per se een duur prijskaartje, maar verzendkosten! (gemiddeld € 30,00 per verzending) en belasting / taxes die er nog bij komen en als kers op de taart ook nog inklaringskosten bij de douane, maakt een vinyl plaat indirect toch heel duur.

K’s Choice is voor mij altijd wel een speciale band geweest. Goede songs en fantastische vocalen van Sam Bettens (ten tijde van Paradise In Me nog Sarah Bettens). Vooral de albums Paradise In Me, Cocoon Crash en Almost Happy gaan elk jaar wel een paar keer op de platenspeler. In 2015 kocht ik de dubbel LP reissue van Paradise In Me. Tijdens Record Store Day 2026 werd hun grootste hit Not An Addict (van dit album) op 12″ uitgebracht met alle B kantjes die in 1995 op de diverse versies en releases van de cd maxi-single zijn uitgebracht. Een zeer beperkte oplage van slechts 750 stuks. Ik heb dus wel geluk gehad dat ik er één heb kunnen krijgen. Met het luisteren van Not An Addict ben ik altijd weer even back to the 90’s, when shit was cool (deze regel heb ik van de band Nerf Herder gejat, kom ik nog een keer op terug). De 12″ RSD 2026 editie van Not An Addict is geperst op transparant vinyl met een blauwe, roze en paarse splatter. Ziet er heel cool uit!.