The Vaccines – What Did You Expect From

Artiest:

The Vaccines

Album:

What Did You Expect From

Release:

11 maart 2011

Label:

Columbia Records

Genre:

Indie Rock

Persing:

Origineel

Prijs:

€ 23,95

Bijzonderheden:

Deze band is in zeer korte tijd heel populair geworden

Favoriete Tracks:

Wreckin’ Bar (Ra Ra Ra)

If You Wanna

Post Break-Up Sex


Op 26 februari 2011 stond ik in een strak uitverkochte kleine zaal in Paradiso te wachten op The Vaccines. De band was vrij nieuw, maar had al veel buzz gekregen. Het was op dat moment een behoorlijke hype band. Het volledige debuutalbum moest nog uitkomen, maar de single Wreckin’ Bar (Ra Ra Ra) deed het in de indie rock scene al best goed. De band kwam op. De rammelende gitaren werden gestemd en ze trapten gelijk af met de single. De zaal werd direct laaiend enthousiast en de toon was gezet. Dit concert van The Vaccines is één van de betere concerten die ik in de kleine zaal van Paradiso heb meegemaakt. Ook wel redelijk speciaal, want amper een half jaar later op 28 augustus 2011 stond de band al als een headliner op het vrij grote Rock en Seine festival in Parijs. Ik was ook aanwezig bij dit optreden, maar chronisch slaaptekort zorgde ervoor dat ik tijdens het concert in slaap ben gevallen tegen de hekken van de front of house techniek.

2011 was een mooi jaar voor The Vaccines en ik was er twee keer bij. Uiteraard kon deze LP daarom ook niet in mijn collectie ontbreken.

Vergelijkbare berichten

  • Fountains Of Wayne – Welcome Interstate Managers

    Artiest:

    Fountains Of Wayne

    Album:

    Welcome Interstate Managers

    Release:

    20 juni 2003

    Label:

    Virgin Records

    Genre:

    Power Pop

    Persing:

    Reissue 2020 Real Gone Music / Black Swirl Vinyl

    Prijs:

    € 54,95

    Bijzonderheden:

    Record Store Day 2020. Limited edition 3000 copies

    Favoriete Tracks:

    Mexican Wine

    Stacy’s Mom

    Hey Julie


    Dit is een typisch voorbeeld van een band waarbij de hit single niet representatief is voor wat ze eigenlijk doen. Fountains Of Wayne is een serieuze power pop band met interessant geschreven songs. Hun grootste internationale hit Stacy’s Mom is een novelty song over een tienerjochie die verliefd wordt op de moeder van zijn vriendin Stacy. Een ontzettend grappig nummer vol met de overdreven fantasieën van een puberjongen. Songwriter en bassist van de band Adam Schlesinger (helaas overleden tijdens de coronapandemie) is een briljant songwriter en zag het succes van dit nummer aankomen. Frontman Chris Collingwood was zeer sceptisch en het niet eens met de release van de single. Hij wou Stacy’s Mom eigenlijk niet eens op het album hebben, omdat hij het nummer niet bij de band vond passen. In zekere zin is dat ook zo.

    Stacy’s Mom wordt vaak (nog steeds) toegeschreven aan de pop-punk band Bowling For Soup. Daar past dit nummer eigenlijk ook beter bij, al komt de verwarring voornamelijk door de illegale download service Limewire, dat ten tijde van de release van de single in 2003 zeer populair was. Iedereen was massaal illegaal MP3’s aan het downloaden, maar het kwam heel vaak voor dat de track index of de bestandsnaam van een nummer niet goed was. Stacy’s Mom werd dan ook heel vaak gedownload met als uitvoerende band Bowling For Soup.

    In 2011 bracht Bowling For Soup de EP I’ve Never Done Anything Like This met een cover van Stacy’s Mom. Op de hoes van de EP staat heel groot Stacy’s Mom met als bijschrift:
    Everyone thought they did it anyway… So they freakin’ did it!. Finally you can say this is your favorite song by BFS and not look like an Idiot!.

    Maar nu naar de vinylplaat. Want dat is ook een verhaal apart. Welcome Interstate Managers werd eindelijk! in 2020 voor de eerste keer op vinyl uitgebracht op Record Store Day Black Friday. Dit album wou ik zooooo graag op vinyl hebben, dus ik ben 3 uur voor openingstijd in de rij gaan staan bij Concerto. Ja dat klopt, zelfs 3 uur voor de opening van de winkel stond er al een rij. Na de opening heb ik nog eens 2,5 uur in de rij moeten staan voordat ik binnen was, niet eens wetende of ze hem überhaupt wel zouden hebben. Want dat weet je nooit zeker bij Record Store Day (eigenlijk is het een vreselijk evenement, maar ja). Eenmaal binnen ging ik gestrest door de RSD bakken en ik had het laatste exemplaar te pakken. Toch niet 5,5 uur lang voor niks in de rij gestaan. Het is ook wel een vette gatefold hoes uitgave op dubbel LP op black swirl vinyl. Er staat zelfs een misprint op, wat hem nog unieker maakt. Het nummer Mexican Wine staat op de achterkant, binnenkant en op het label als Mexican Summer. De enige plek waar het goed staat is op de inlay (zie foto’s). Alles bij elkaar maakt Welcome Interstate Managers een zeer bijzondere plaat in mijn platencollectie.

  • The Wombats – A Guide to Love, Loss & Desperation

    Artiest:

    The Wombats

    Album:

    A Guide to Love, Loss & Desperation

    Release:

    5 november 2007

    Label:

    14th Floor Records

    Genre:

    Indie Rock

    Persing:

    Reissue 2023 / Pink Vinyl

    Prijs:

    € 32,50

    Bijzonderheden:

    15th Anniversary Edition

    Favoriete Tracks:

    Let’s Dance to Joy Division

    Backfire at the Disco

    Kill the Director


    In 2011 verhuisde ik naar het Sodom en Gomorra van Nederland, namelijk Amsterdam. Als muzieknerd is dit wel de plek waar je wil wonen. Dichtbij alle bekende concertzalen als Paradiso, Melkweg, Bitterzoet en uiteraard Afas Live, Ziggo Dome en de Arena.

    Vooral de Melkweg op zaterdagavond werd een plek waar ik regelmatig kwam voor Gemengd Zwemmen. Tijdens Gemengd Zwemmen was de zaal één grote gevarieerde alternatieve disco met punk, post-punk, indie rock, zeroes bangers, Britpop classics, hip hop en opzwepende electro en dance remixes. Het was de perfecte avond uit voor muziekliefhebbers.

    Let’s Dance to Joy Division en Backfire at the Disco van The Wombats werden altijd steevast gedraaid tijdens Gemengd Zwemmen. Beide singles zijn afkomstig van het album A Guide to Love, Loss & Desperation. Dit is het internationale debuutalbum van de band en een toonaangevend album binnen de Britse indie rock van de late 00’s. Het  is een heerlijke plaat als je houdt van muziek die tegelijk vrolijk, een beetje melancholisch en zelfspottend is. Het voelt als de soundtrack van een wilde avond waarop je alles even vergeet, om de volgende ochtend alsnog over alles na te denken.

    Ik heb A Guide to Love, Loss & Desperation in een limited edition 15th Anniversary Edition op knetter roze vinyl (doet bijna pijn aan je ogen). 

  • The Gaslight Anthem – American Slang

    Artiest:

    The Gaslight Anthem

    Album:

    American Slang

    Original Release:

    15 juni 2010

    Label:

    SideOneDummy

    Genre:

    Heartland Rock

    Persing:

    Origineel

    Reissue Release:

    n.v.t.

    Reissue Label:

    n.v.t.

    Vinyl Color:

    Black

    Prijs:

    Gekregen (maar bij de release € 22,99)

    Bijzonderheden:

    De eerste plaat in mijn vinylcollectie

    Favoriete Tracks:

    American Slang

    The Diamond Church Street Choir

    The Spirit of Jazz


    Elke platencollectie begint met een eerste plaat. Voor mij was dat American Slang uit 2010 van The Gaslight Anthem. Tot 2010 bestond mijn muziekcollectie eigenlijk alleen maar uit cd’s en cd maxi-singles. Uiteraard had ik ook, net als bijna iedereen, ook nog een externe harddisk vol met mp3 bestanden. Ik had me ook voorgenomen om eigenlijk nooit vinyl te kopen. Voornamelijk omdat cd’s gewoon veel praktischer zijn, kleiner, steviger, makkelijk in flightcases of koffers op te slaan. Ideaal. In 2010 kreeg ik American Slang cadeau voor m’n verjaardag. The Gaslight Anthem werd met hun 2e album The ’59 Sound uit 2008 ineens enorm populair. En terecht. Goed geschreven songs met veel Bruce Springsteen invloeden. Ik was meteen verkocht. De opvolger American Slang was zeker zo goed.

    Toen ik eenmaal American Slang op vinyl in handen had besefte ik toch wel dat groter artwork, de grote inlay en het kraken van de naald op de plaat bij het afspelen iets moois heeft. Dit was het begin van m’n verzameling die inmiddels meer dan 900 vinylplaten bevat. Momenteel heb ik meer vinylplaten dan wat ik ooit aan cd’s in de jaren 90 verzameld heb.

  • Weezer – Pinkerton

    Artiest:

    Weezer

    Album:

    Pinkerton

    Release:

    24 september 1996

    Label:

    DGC

    Genre:

    Power Pop

    Persing:

    Reissue 2014

    Prijs:

    € 54,95

    Bijzonderheden:

    Deluxe Edition 4 LP’s met veel extra’s

    Favoriete Tracks:

    The Good Life

    El Scorcho

    Falling For you


    Weezer heeft na The Blue album, Green album, Red album, White album, Teal album en Black album dit jaar een nieuw kleurtje gevonden en hun 20e! album, The Gold Album, uitgebracht. De discografie van de band is indrukwekkend en tegelijk zeer bijzonder. Weezer is een typische hit or miss band als het om album releases gaat. Een gedeelte van de uitgebrachte albums is ronduit slecht en een gedeelte is uitzonderlijk goed. Elke nieuwe Weezer release is een soort Russisch roulette. In de categorie uitzonderlijk goed zit hun tweede album en tevens cultklassieker Pinkerton. Waar hun debuutalbum uit 1994 (Blue Album) een vrolijke, radiovriendelijke poppunk- en powerpop sound had, sloeg Pinkerton een heel andere, veel duistere en rauwere weg in.

    Bij de release werd Pinkerton slecht ontvangen door zowel recensenten als fans. Critici vonden het album pijnlijk en overdreven zelfmedelijdend. Rolling Stone riep het zelfs uit tot één van de slechtste albums van 1996. De commerciële verkoop viel tegen en Weezer trok zich teleurgesteld terug uit de schijnwerpers.

    In de jaren daarna sloeg de publieke opinie echter volledig om. Fans begonnen de ongefilterde eerlijkheid juist te waarderen, en een hele generatie jonge emo en indie bands noemde Pinkerton als een van hun grootste inspiratiebronnen. Vandaag de dag wordt het door zowel critici als fans unaniem beschouwd als een meesterwerk en één van de invloedrijkste rockalbums van de jaren 90.

    Pinkerton heb ik uiteraard ook op vinyl en in een super deluxe 4 LP’s tellende editie met heel veel extra’s. In de hoes van deze editie staan foto’s van de opnames in de studio, kopieën van handgeschreven songteksten van Rivers Cuomo en (helaas geprinte) handtekeningen van alle bandleden. Een album als Pinkerton verdiend ook een luxe mooie uitgave als deze.

  • K’s Choice – Paradise In Me / Not An Addict

    Artiest:

    K’s Choice

    Album:

    Paradise In Me | Not An Addict 12″

    Original Release:

    Paradise In Me – 20 augustus 1996 | Not An Addict 12″ – 18 april 2026

    Label:

    Sony BMG

    Genre:

    Alternative Rock

    Persing:

    Paradise In Me – Reissue | Not An Addict 12″ – First time on vinyl

    Reissue Release:

    Paradise In Me – 2015

    Reissue Label:

    Sony BMG

    Vinyl Color:

    Paradise In Me – Black | Not An Addict 12″ – White, Purple, Blue & Pink Splattered

    Prijs:

    Paradise In Me – € 39,99 | Not An Addict 12″ – € 32,99

    Bijzonderheden:

    Not An Addict 12″ is een RSD Limited Edition 750 copies

    Favoriete Tracks:

    Paradise In Me

    Not An Addict

    Old Woman


    K’s Choice is voor mij altijd wel een speciale band geweest. Goede songs en zuivere bijna serene vocalen van Sam Bettens (ten tijde van Paradise In Me nog Sarah Bettens). Vooral de albums Paradise In Me, Cocoon Crash en Almost Happy gaan elk jaar wel een paar keer op de platenspeler. In 2015 kocht ik de dubbel LP reissue van Paradise In Me. Tijdens Record Store Day 2026 werd hun grootste hit Not An Addict (van dit album) op 12″ uitgebracht met alle B kantjes die in 1995 op de diverse versies en releases van de cd maxi-single zijn uitgebracht. Een zeer beperkte oplage van slechts 750 stuks. Ik heb dus wel geluk gehad dat ik er één heb kunnen krijgen. Met het luisteren van Not An Addict ben ik altijd weer even back to the 90’s, when shit was cool (deze regel heb ik van de band Nerf Herder gejat, kom ik nog een keer op terug). De 12″ RSD 2026 editie van Not An Addict is geperst op transparant vinyl met een blauwe, roze en paarse splatter. Ziet er heel cool uit!.

  • The Who – Who’s Next

    Artiest:

    The Who

    Album:

    Who’s Next

    Release:

    2 augustus 1971

    Label:

    Track Records

    Genre:

    Arena Rock

    Persing:

    2008 Reissue Polydor

    Prijs:

    € 17,00

    Bijzonderheden:

    Geen

    Favoriete Tracks:

    Baba O’Riley

    Won’t Get Fooled Again

    Behind Blue Eyes


    Als je het over Britse rock ‘n’ roll royalty hebt is The Who een band die direct naar boven komt. De band behoort tot de grondleggers van rockopera en conceptalbums en ze waren vrijwel de eersten die gigantische kasten van Marshall versterkers op elkaar stapelden om een overdonderend geluid te creëren. Pete Townshend heeft al jaren een ernstige vorm van tinnitus. Dit is grotendeels veroorzaakt door jarenlang overdreven hard geluid op het podium en door drummer Keith Moon. 

    Keith Moon is in 1978 al overleden, maar was een totale idioot. Tijdens een live optreden in 1967 in de The Smothers Brothers Comedy Hour had Keith Moon zijn drumstel volgestopt met veel te veel pyrotechniek. Toen het aan het einde van My Generation ontplofte, stond Townshend er recht voor met zijn rug naar de drums. De gigantische klap beschadigde direct zijn gehoor en er schroeide zelfs een deel van zijn haar af.

    The Who is typisch zo’n band die je een keer live gezien wil hebben. Dat is mij gelukt.  In 2015 was ik voor de derde keer op Glastonbury, waar The Who de zondag headliner was. Het optreden was chaotisch met 100% pure rock ‘n’ roll energie. De band speelde alle grote hits en halverwege de set sloopte Townshend met het nodige geweld het drumscherm voor Zak Starkey weg, omdat hij de drum niet goed kon horen. Gefrustreerd maar voldaan schreeuwde Townshend vanaf het podium “I fixed it!, I fixed it violently!, but I fixed it!”. 

    Who’s Next is het enige album van The Who in mijn platencollectie die ik nog wel eens luister. Het was één van de eerste rockalbums waarop de synthesizer (vooral de ARP 2600 en VCS3) geen bijzaak was, maar een bepalend fundament voor de ritmesectie. Dat hoor je goed terug in Baba O’Riley en Won’t Get Fooled Again.