Red Hot Chili Peppers – Stadium Arcadium

Artiest:

Red Hot Chili Peppers

Album:

Stadium Arcadium

Original Release:

9 mei 2006

Label:

Warner Music

Genre:

Alternative Rock

Persing:

Reissue

Reissue Release:

2020

Reissue Label:

Warner Music

Vinyl Color:

Black

Prijs:

€ 110,00

Bijzonderheden:

Duurste plaat in mijn collectie

Favoriete Tracks:

Snow ((Hey Oh))

Tell Me Baby

Dani California


Red Hot Chili Peppers is een band waar veel mensen een hekel aan hebben. Op zich wel begrijpelijk als je het mij vraagt. Ik vind ook echt niet alles van deze band tof. Maar er zijn uitzonderingen. Californication, By The Way en Stadium Arcadium zijn 3 albums die ik nog regelmatig luister. Ik heb ze ook alle 3 op vinyl, waarvan Stadium Arcadium veruit de duurste is. Technisch gezien is het een boxset met 2 dubbel LP’s en boxsets zijn altijd duurder. Maar dit is niet eens een special edition met extra’s of iets dergelijks. Het is gewoon het album uitgesmeerd over 4 platen die toevallig verpakt moesten worden in een box. Het totale album heeft maar liefst 28 tracks. Beetje overkill, maar er staan echt wel goede nummers op. Laten we ook niet vergeten dat dit album door de legendarische producer Rick Rubin geproduceerd is.

Met een aanschafprijs van € 110,00 bij Concerto Amsterdam is dit vooralsnog het duurste album in mijn collectie. Althans met het duurste prijskaartje. Want duur is relatief. Ik heb ook heel veel Amerikaanse import in m’n platenkast staan. De Amerikaanse import platen hebben niet per se een duur prijskaartje, maar verzendkosten! (gemiddeld € 30,00 per verzending) en belasting / taxes die er nog bij komen en als kers op de taart ook nog inklaringskosten bij de douane, maakt een vinyl plaat indirect toch heel duur.

Vergelijkbare berichten

  • The Who – Who’s Next

    Artiest:

    The Who

    Album:

    Who’s Next

    Release:

    2 augustus 1971

    Label:

    Track Records

    Genre:

    Arena Rock

    Persing:

    2008 Reissue Polydor

    Prijs:

    € 17,00

    Bijzonderheden:

    Geen

    Favoriete Tracks:

    Baba O’Riley

    Won’t Get Fooled Again

    Behind Blue Eyes


    Als je het over Britse rock ‘n’ roll royalty hebt is The Who een band die direct naar boven komt. De band behoort tot de grondleggers van rockopera en conceptalbums en ze waren vrijwel de eersten die gigantische kasten van Marshall versterkers op elkaar stapelden om een overdonderend geluid te creëren. Pete Townshend heeft al jaren een ernstige vorm van tinnitus. Dit is grotendeels veroorzaakt door jarenlang overdreven hard geluid op het podium en door drummer Keith Moon. 

    Keith Moon is in 1978 al overleden, maar was een totale idioot. Tijdens een live optreden in 1967 in de The Smothers Brothers Comedy Hour had Keith Moon zijn drumstel volgestopt met veel te veel pyrotechniek. Toen het aan het einde van My Generation ontplofte, stond Townshend er recht voor met zijn rug naar de drums. De gigantische klap beschadigde direct zijn gehoor en er schroeide zelfs een deel van zijn haar af.

    The Who is typisch zo’n band die je een keer live gezien wil hebben. Dat is mij gelukt.  In 2015 was ik voor de derde keer op Glastonbury, waar The Who de zondag headliner was. Het optreden was chaotisch met 100% pure rock ‘n’ roll energie. De band speelde alle grote hits en halverwege de set sloopte Townshend met het nodige geweld het drumscherm voor Zak Starkey weg, omdat hij de drum niet goed kon horen. Gefrustreerd maar voldaan schreeuwde Townshend vanaf het podium “I fixed it!, I fixed it violently!, but I fixed it!”. 

    Who’s Next is het enige album van The Who in mijn platencollectie die ik nog wel eens luister. Het was één van de eerste rockalbums waarop de synthesizer (vooral de ARP 2600 en VCS3) geen bijzaak was, maar een bepalend fundament voor de ritmesectie. Dat hoor je goed terug in Baba O’Riley en Won’t Get Fooled Again.

  • Good Charlotte – The Young and The Hopeless

    Artiest:

    Good Charlotte

    Album:

    The Young and The Hopeless

    Release:

    1 oktober 2002

    Label:

    Epic Records

    Genre:

    Pop-Punk

    Persing:

    Reissue 2023 / Neon Green Vinyl

    Prijs:

    $ 29,98 (+ $ 30,00 shipping en € 25,65 inklaringskosten)

    Bijzonderheden:

    Eerste USA import vinylplaat en Urban Outfitters Exclusive

    Favoriete Tracks:

    The Anthem

    The Story of My Old Man

    Wondering


    Good Charlotte is niet per definitie een belangrijke band voor mij, al moet ik wel eerlijk bekennen dat ik bijna alle singles van de albums The Young and The Hopeless en The Chronicles of Life and Death nog op cd maxi-single heb. Het is een bekende band met behoorlijk commercieel succes, maar ze waren destijds vooral een stemgeluid van de outcasts. De songteksten van Good Charlotte bevatten wat serieuzere onderwerpen als opgroeien in een gebroken gezin, armoede en je buitenstaander voelen. Onderwerpen die je bij andere 00’s pop-punk bands wel terug ziet komen, maar in mindere mate.

    Met de release van de single I Just Wanna Life waren ze één van de weinige pop-punk bands die een top 10 hit in de Nederlandse Top 40 wisten te scoren. Ik heb deze single ook veel gedraaid. De eerste 3 albums van Good Charlotte vind ik ook nog steeds best prima om af en toe naar te luisteren. Voor de nostalgisch waarde wou ik deze albums ook op vinyl hebben. Uiteraard waren deze albums in Nederland nergens te krijgen.

    Op een gegeven moment heb je de reguliere platenzaken ook een beetje uitgespeeld. Daar liggen dan vaak de albums die ik al heb en dan moet je online gaan zoeken. Voor de drie Good Charlotte albums die ik wou hebben (Good Charlotte, The Young and The Hopeless en The Chronicles of Life and Death) kwam ik uit bij de Amerikaanse Urban Outfitters, want de Nederlandse webshop verkocht ze niet. Dit waren ook de eerste vinylplaten die ik zelf vanuit de USA importeerde.

    Alle drie albums in het assortiment waren UO exclusives. The Young and The Hopeless vind ik zelf de tofste van de drie. Dit album heeft gewoon de beste nummers van de band. Van dit album heb ik de 3e persing op een awesome neon green vinylplaat uit een gelimiteerde oplage van 10.000 copies.

  • The Vaccines – What Did You Expect From

    Artiest:

    The Vaccines

    Album:

    What Did You Expect From

    Release:

    11 maart 2011

    Label:

    Columbia Records

    Genre:

    Indie Rock

    Persing:

    Origineel

    Prijs:

    € 23,95

    Bijzonderheden:

    Deze band is in zeer korte tijd heel populair geworden

    Favoriete Tracks:

    Wreckin’ Bar (Ra Ra Ra)

    If You Wanna

    Post Break-Up Sex


    Op 26 februari 2011 stond ik in een strak uitverkochte kleine zaal in Paradiso te wachten op The Vaccines. De band was vrij nieuw, maar had al veel buzz gekregen. Het was op dat moment een behoorlijke hype band. Het volledige debuutalbum moest nog uitkomen, maar de single Wreckin’ Bar (Ra Ra Ra) deed het in de indie rock scene al best goed. De band kwam op. De rammelende gitaren werden gestemd en ze trapten gelijk af met de single. De zaal werd direct laaiend enthousiast en de toon was gezet. Dit concert van The Vaccines is één van de betere concerten die ik in de kleine zaal van Paradiso heb meegemaakt. Ook wel redelijk speciaal, want amper een half jaar later op 28 augustus 2011 stond de band al als een headliner op het vrij grote Rock en Seine festival in Parijs. Ik was ook aanwezig bij dit optreden, maar chronisch slaaptekort zorgde ervoor dat ik tijdens het concert in slaap ben gevallen tegen de hekken van de front of house techniek.

    2011 was een mooi jaar voor The Vaccines en ik was er twee keer bij. Uiteraard kon deze LP daarom ook niet in mijn collectie ontbreken.

  • Arcade Fire – Funeral

    Artiest:

    Arcade Fire

    Album:

    Funeral

    Release:

    14 september 2004

    Label:

    Rough Trade Records

    Genre:

    Indie Rock

    Persing:

    Reissue 2017

    Prijs:

    € 26,99

    Bijzonderheden:

    Geen

    Favoriete Tracks:

    Rebellion (Lies)

    Neighborhood #1 (Tunnels)

    Wake Up


    In 2014 mocht ik me voor de tweede keer melden bij de poorten van het Glastonbury Festival met als headliners Arcade Fire, Metallica en Kasabian. Van de vier keer dat ik op Glastonbury ben geweest, was 2014 misschien wel het meest memorabele jaar. Dit jaar stond Dolly Parton op de legend spot. Voor de mensen die niet bekend zijn met Glastonbury, de legend spot is het tijdslot op de zondagmiddag. Er wordt in dit tijdslot altijd traditioneel een artiest met een flinke staat van dienst en legacy op de Pyramid Stage (hoofdpodium) geprogrammeerd. Het optreden van Dolly Parton was één van de drukst bezochte legend spot optredens in de geschiedenis van het festival en er kunnen gewoon ongeveer 120.000 mensen voor dit podium staan. Het optreden van de Queen of Country Music was heel bijzonder. Haar podiumpresentatie was ongekend gezellig. Het voelde een beetje alsof je bij je leukste tante op koffiebezoek bent en veel persoonlijke verhalen te horen krijgt.

    Headliner Arcade Fire zette dit jaar ook een belachelijk goede show neer. Met een pobiumbezetting van 12 muzikanten maakte de band een imposante indruk. Bij Rebellion (lies) zong het publiek luidkeels mee. De show verveelde geen moment en ze hebben al mijn favoriete nummers gespeeld. De band sloot af met het toegankelijke Wake Up. Zelfs minuten nadat de band het podium had verlaten, zong het publiek nog steeds op vol volume door. Ik gebruik het woord niet vaak maar dit optreden was episch.

    Funeral is het debuutalbum van Arcade Fire. Muzikaal geldt het als één van de bepalende indie rock albums van de jaren 2000 en Wake Up is een waar (noem het even) generatie anthem geworden. Het was geen mainstream kaskraker, maar heeft een enorme reputatie. Ik denk dat iedere indie rock vinyl verzamelaar dit album wel in de kast heeft staan. Het is eigenlijk gewoon verplicht om dit album op vinyl te hebben.

  • K’s Choice – Paradise In Me / Not An Addict

    Artiest:

    K’s Choice

    Album:

    Paradise In Me | Not An Addict 12″

    Original Release:

    Paradise In Me – 20 augustus 1996 | Not An Addict 12″ – 18 april 2026

    Label:

    Sony BMG

    Genre:

    Alternative Rock

    Persing:

    Paradise In Me – Reissue | Not An Addict 12″ – First time on vinyl

    Reissue Release:

    Paradise In Me – 2015

    Reissue Label:

    Sony BMG

    Vinyl Color:

    Paradise In Me – Black | Not An Addict 12″ – White, Purple, Blue & Pink Splattered

    Prijs:

    Paradise In Me – € 39,99 | Not An Addict 12″ – € 32,99

    Bijzonderheden:

    Not An Addict 12″ is een RSD Limited Edition 750 copies

    Favoriete Tracks:

    Paradise In Me

    Not An Addict

    Old Woman


    K’s Choice is voor mij altijd wel een speciale band geweest. Goede songs en zuivere bijna serene vocalen van Sam Bettens (ten tijde van Paradise In Me nog Sarah Bettens). Vooral de albums Paradise In Me, Cocoon Crash en Almost Happy gaan elk jaar wel een paar keer op de platenspeler. In 2015 kocht ik de dubbel LP reissue van Paradise In Me. Tijdens Record Store Day 2026 werd hun grootste hit Not An Addict (van dit album) op 12″ uitgebracht met alle B kantjes die in 1995 op de diverse versies en releases van de cd maxi-single zijn uitgebracht. Een zeer beperkte oplage van slechts 750 stuks. Ik heb dus wel geluk gehad dat ik er één heb kunnen krijgen. Met het luisteren van Not An Addict ben ik altijd weer even back to the 90’s, when shit was cool (deze regel heb ik van de band Nerf Herder gejat, kom ik nog een keer op terug). De 12″ RSD 2026 editie van Not An Addict is geperst op transparant vinyl met een blauwe, roze en paarse splatter. Ziet er heel cool uit!.

  • Fountains Of Wayne – Welcome Interstate Managers

    Artiest:

    Fountains Of Wayne

    Album:

    Welcome Interstate Managers

    Release:

    20 juni 2003

    Label:

    Virgin Records

    Genre:

    Power Pop

    Persing:

    Reissue 2020 Real Gone Music / Black Swirl Vinyl

    Prijs:

    € 54,95

    Bijzonderheden:

    Record Store Day 2020. Limited edition 3000 copies

    Favoriete Tracks:

    Mexican Wine

    Stacy’s Mom

    Hey Julie


    Dit is een typisch voorbeeld van een band waarbij de hit single niet representatief is voor wat ze eigenlijk doen. Fountains Of Wayne is een serieuze power pop band met interessant geschreven songs. Hun grootste internationale hit Stacy’s Mom is een novelty song over een tienerjochie die verliefd wordt op de moeder van zijn vriendin Stacy. Een ontzettend grappig nummer vol met de overdreven fantasieën van een puberjongen. Songwriter en bassist van de band Adam Schlesinger (helaas overleden tijdens de coronapandemie) is een briljant songwriter en zag het succes van dit nummer aankomen. Frontman Chris Collingwood was zeer sceptisch en het niet eens met de release van de single. Hij wou Stacy’s Mom eigenlijk niet eens op het album hebben, omdat hij het nummer niet bij de band vond passen. In zekere zin is dat ook zo.

    Stacy’s Mom wordt vaak (nog steeds) toegeschreven aan de pop-punk band Bowling For Soup. Daar past dit nummer eigenlijk ook beter bij, al komt de verwarring voornamelijk door de illegale download service Limewire, dat ten tijde van de release van de single in 2003 zeer populair was. Iedereen was massaal illegaal MP3’s aan het downloaden, maar het kwam heel vaak voor dat de track index of de bestandsnaam van een nummer niet goed was. Stacy’s Mom werd dan ook heel vaak gedownload met als uitvoerende band Bowling For Soup.

    In 2011 bracht Bowling For Soup de EP I’ve Never Done Anything Like This met een cover van Stacy’s Mom. Op de hoes van de EP staat heel groot Stacy’s Mom met als bijschrift:
    Everyone thought they did it anyway… So they freakin’ did it!. Finally you can say this is your favorite song by BFS and not look like an Idiot!.

    Maar nu naar de vinylplaat. Want dat is ook een verhaal apart. Welcome Interstate Managers werd eindelijk! in 2020 voor de eerste keer op vinyl uitgebracht op Record Store Day Black Friday. Dit album wou ik zooooo graag op vinyl hebben, dus ik ben 3 uur voor openingstijd in de rij gaan staan bij Concerto. Ja dat klopt, zelfs 3 uur voor de opening van de winkel stond er al een rij. Na de opening heb ik nog eens 2,5 uur in de rij moeten staan voordat ik binnen was, niet eens wetende of ze hem überhaupt wel zouden hebben. Want dat weet je nooit zeker bij Record Store Day (eigenlijk is het een vreselijk evenement, maar ja). Eenmaal binnen ging ik gestrest door de RSD bakken en ik had het laatste exemplaar te pakken. Toch niet 5,5 uur lang voor niks in de rij gestaan. Het is ook wel een vette gatefold hoes uitgave op dubbel LP op black swirl vinyl. Er staat zelfs een misprint op, wat hem nog unieker maakt. Het nummer Mexican Wine staat op de achterkant, binnenkant en op het label als Mexican Summer. De enige plek waar het goed staat is op de inlay (zie foto’s). Alles bij elkaar maakt Welcome Interstate Managers een zeer bijzondere plaat in mijn platencollectie.