Spike and the Gimme Gimmes – Shit the Bed

Artiest:

Spike and the Gimme Gimmes

Album:

Shit the Bed

Release:

23 oktober 2026

Label:

Fat Wreck Chords

Genre:

Punk Rock

Persing:

Origineel / Brown Vinyl

Prijs:

€ 30,99

Bijzonderheden:

Eerste nieuwe studio album in 12 jaar

Favoriete Tracks:

Hey Ya!

Girls Just Wanna Have Fun

Kokomo


Me First and the Gimme Gimmes is oorspronkelijk als punk supergroup begonnen. De band werd in 1995 opgericht als een coverband door Fat Mike van NOFX, Joey Cape en Dave Raun van Lagwagon, Chris Shiflett van No Use For A Name en Spike Slawson van Swingin’ Utters.
Live varieerde de bezetting nog wel eens. Zo hebben onder andere Brian Baker en Jay Bentley van Bad Religion, Chris Shiflett van Face to Face, Warren Fitzgerald van The Vandals en Lindsay McDougall van Frenzal Rhomb op het podium gestaan met The Gimme Gimmes.

De band speelt enkel covers en brengt regelmatig een nieuw album uit. De meeste albums hebben een soort van thema. De band is momenteel ook redelijk consistent bestaande uit Spike Slawson, John Reis, C.J. Ramone, Joey Cape en Pinch. De overige oudgedienden doen eigenlijk niks meer met de band en daarom heet de band ook sinds dit jaar Spike and the Gimme Gimmes.

Shit the Bed is na jaren geen studio album te hebben uitgebracht weer een fantastische plaat geworden. Het album heeft niet echt een thema. Het bevat onder andere covers van Hey-ya van Outkast met een goed gevonden Ramones twist en Kokomo van The Beach Boys met een coole Sex Pistols twist. 

Shit the Bed heb ik op vies bruin vinyl gekocht en is momenteel de nieuwste aanwinst in mijn platencollectie.

Vergelijkbare berichten

  • Blink-182 – Neighborhoods

    Artiest:

    Blink-182

    Album:

    Neighborhoods

    Original Release:

    27 september 2011

    Label:

    DGC / Interscope

    Genre:

    Punk Rock

    Persing:

    Original – First time on vinyl

    Reissue Release:

    n.v.t.

    Reissue Label:

    n.v.t.

    Vinyl Color:

    Blue White Marble

    Prijs:

    $ 35,00

    Bijzonderheden:

    Record Store Day USA Edition. Limited Edition 2000 copies.

    Favoriete Tracks:

    Ghost on the Dance Floor

    Snake Charmer

    Up All Night


    What’s My Age Again was in 1999 één van de weinig pop-punk hits in Nederland. Sinds Enema Of The State ben ik al redelijk fan van Blink-182. In 2005 bedacht Tom DeLonge ineens dat hij op zoek moest gaan naar buitenaardse wezens en de band viel uit elkaar. Na het tragische vliegtuigongeluk van Travis Barker kwam de band weer voorzichtig bij elkaar. In 2011 was daar dan eindelijk het nieuwe album Neighborhoods. Laten we maar direct zeggen dat dit niet hun beste album was. De productie en opname was ook een grote clusterfuck. Bandleden namen individueel hun partijen op in eigen studios en alles werd bij elkaar geplakt om een compleet album te maken. Toch is Ghost on the Dance Floor nog steeds een all-time Blink-182 favorite van mij. Terwijl dat het eigenlijk meer een Angels & Airwaves achtige bewerking is van het nummer There Is van Box Car Racer. Tom DeLonge recycled wel vaker nummers die hij oorspronkelijk voor een andere band van hem geschreven heeft. De eerste twee Angels & Airwaves platen zijn fantastisch. The Adventure op het album We Don’t Need to Whisper is oorspronkelijk voor Blink-182 geschreven en zo zijn er nog wel een aantal Angels & Airwaves en Box Car Racer nummers waarbij je duidelijk hoort dat ze wellicht ooit voor Blink-182 zijn geschreven. Enfin, terug naar deze vinylplaat.

    Ik wou Neighborhoods toch wel graag op vinyl hebben, maar deze was niet te krijgen. Omdat het er simpelweg niet was. In 2011 was een bekende van mij in New Orleans en ik dacht misschien heb ik mazzel, en dat had ik! Ze kwam in een platenwinkel in New Orleans deze limited Record Store Day 2011 dubbel LP editie tegen met blue white marble platen. Deze editie heeft een gelimiteerde oplage van 2000 stuks en is uitsluitend voor de Amerikaanse Record Store Day geperst. Hoeveel geluk kun je hebben. Dat een bekende van je toevallig in de USA is, ook nog eens op Record Store Day, vervolgens ook nog een platenzaak in loopt waar een gelimiteerde editie van het album ligt dat je in Nederland niet kan krijgen. Het had gewoon zo moeten zijn denk ik dan maar.

    Nog een interessant iets. In het volledige artwork van Neighborhoods (voor en achterkant), gemaakt door Mike Giant, staan veel graffiti tags op de gebouwen met namen van de kinderen van alle bandleden, naam van de hond van Tom DeLonge (labrador Chloe), namen van de partners van de bandleden en nog een aantal dingen. Meest prominent aanwezige is de DJ AM! tag op het linker gebouw. Dit is een tribute aan Adam Goldstein (DJ AM) die in 2008 samen met Travis Barker de vliegtuigcrash overleefde. Helaas is DJ AM een jaar later alsnog overleden.

  • The Wombats – A Guide to Love, Loss & Desperation

    Artiest:

    The Wombats

    Album:

    A Guide to Love, Loss & Desperation

    Release:

    5 november 2007

    Label:

    14th Floor Records

    Genre:

    Indie Rock

    Persing:

    Reissue 2023 / Pink Vinyl

    Prijs:

    € 32,50

    Bijzonderheden:

    15th Anniversary Edition

    Favoriete Tracks:

    Let’s Dance to Joy Division

    Backfire at the Disco

    Kill the Director


    In 2011 verhuisde ik naar het Sodom en Gomorra van Nederland, namelijk Amsterdam. Als muzieknerd is dit wel de plek waar je wil wonen. Dichtbij alle bekende concertzalen als Paradiso, Melkweg, Bitterzoet en uiteraard Afas Live, Ziggo Dome en de Arena.

    Vooral de Melkweg op zaterdagavond werd een plek waar ik regelmatig kwam voor Gemengd Zwemmen. Tijdens Gemengd Zwemmen was de zaal één grote gevarieerde alternatieve disco met punk, post-punk, indie rock, zeroes bangers, Britpop classics, hip hop en opzwepende electro en dance remixes. Het was de perfecte avond uit voor muziekliefhebbers.

    Let’s Dance to Joy Division en Backfire at the Disco van The Wombats werden altijd steevast gedraaid tijdens Gemengd Zwemmen. Beide singles zijn afkomstig van het album A Guide to Love, Loss & Desperation. Dit is het internationale debuutalbum van de band en een toonaangevend album binnen de Britse indie rock van de late 00’s. Het  is een heerlijke plaat als je houdt van muziek die tegelijk vrolijk, een beetje melancholisch en zelfspottend is. Het voelt als de soundtrack van een wilde avond waarop je alles even vergeet, om de volgende ochtend alsnog over alles na te denken.

    Ik heb A Guide to Love, Loss & Desperation in een limited edition 15th Anniversary Edition op knetter roze vinyl (doet bijna pijn aan je ogen). 

  • The Libertines – The Libertines

    Artiest:

    The Libertines

    Album:

    The Libertines

    Release:

    30 augustus 2004

    Label:

    Rough Trade Records

    Genre:

    Indie Rock

    Persing:

    Reissue 2008

    Prijs:

    € 24,95

    Bijzonderheden:

    Geen

    Favoriete Tracks:

    Can’t Stand Me Now

    Music When the Lights Go Out

    What Became of the Likely Lads


    Op 1 maart 2016 was ik bij één van de meest intense concerten waar ik ooit ben geweest. The Libertines stonden in de grote zaal in Paradiso. De band had een half jaar eerder, na 11 jaar van afwezigheid, hun comeback album Anthems for Doomed Youth uitgebracht.

    De fanbase van The Libertines bestaat voor een gedeelte uit fans die houden van rauwe, ongepolijste live energie waarbij het elk moment mis kan gaan. Sterker nog in de begindagen wist je bij een concert van The Libertines nooit of het zou eindigen in een legendarisch optreden, een gevecht op het podium, of een arrestatie. Dat was kort gezegd ook de sfeer tijdens het concert in Paradiso. Zodra ze begonnen te spelen sprong de hele zaal op en neer, beukte het publiek tegen elkaar aan en gingen er liters bier door de lucht. Gelukkig is de schade bij mij beperkt gebleven tot een paar blauwe plekken en een met bier doorweekt shirt.

    The Libertines was vooral in de beginjaren ook echt een intense band. Tijdens de opnames van hun tweede album was de relatie tussen frontmannen enfant terrible Pete Doherty en de iets meer gedisciplineerde Carl Barât volledig geëxplodeerd. Om te voorkomen dat fysieke ruzies uit de hand liepen of dat ongewenste figuren de opnames verstoorden, werden er bodyguards ingehuurd om Barât en Doherty in de studio van elkaar te scheiden.

    Het tweede album van The Libertines is evenals hun eerste album geproduceerd door Mick Jones van The Clash. Maar tijdens de opnames van het tweede album fungeerde Mick Jones niet alleen als producer, maar ook als een soort therapeut en scheidsrechter om te zorgen dat de nummers daadwerkelijk werden ingespeeld.

    Kortom The Libertines is voor mij een album met een geweldige herinnering aan een intens concert en een plaat met een bizar achtergrond verhaal.

  • The Vaccines – What Did You Expect From

    Artiest:

    The Vaccines

    Album:

    What Did You Expect From

    Release:

    11 maart 2011

    Label:

    Columbia Records

    Genre:

    Indie Rock

    Persing:

    Origineel

    Prijs:

    € 23,95

    Bijzonderheden:

    Deze band is in zeer korte tijd heel populair geworden

    Favoriete Tracks:

    Wreckin’ Bar (Ra Ra Ra)

    If You Wanna

    Post Break-Up Sex


    Op 26 februari 2011 stond ik in een strak uitverkochte kleine zaal in Paradiso te wachten op The Vaccines. De band was vrij nieuw, maar had al veel buzz gekregen. Het was op dat moment een behoorlijke hype band. Het volledige debuutalbum moest nog uitkomen, maar de single Wreckin’ Bar (Ra Ra Ra) deed het in de indie rock scene al best goed. De band kwam op. De rammelende gitaren werden gestemd en ze trapten gelijk af met de single. De zaal werd direct laaiend enthousiast en de toon was gezet. Dit concert van The Vaccines is één van de betere concerten die ik in de kleine zaal van Paradiso heb meegemaakt. Ook wel redelijk speciaal, want amper een half jaar later op 28 augustus 2011 stond de band al als een headliner op het vrij grote Rock en Seine festival in Parijs. Ik was ook aanwezig bij dit optreden, maar chronisch slaaptekort zorgde ervoor dat ik tijdens het concert in slaap ben gevallen tegen de hekken van de front of house techniek.

    2011 was een mooi jaar voor The Vaccines en ik was er twee keer bij. Uiteraard kon deze LP daarom ook niet in mijn collectie ontbreken.

  • The Offspring – Americana

    Artiest:

    The Offspring

    Album:

    Americana

    Release:

    27 november 1998

    Label:

    Columbia Records

    Genre:

    Skate Punk

    Persing:

    Reissue 2018 Round Hill Records / Red Vinyl

    Prijs:

    € 33,52

    Bijzonderheden:

    20th Anniversary Edition

    Favoriete Tracks:

    The Kids Aren’t Alright

    Staring At The Sun

    No Brakes


    De soundtrack van m’n jeugd. Of eigenlijk één van de soundtracks, want ik heb er meerdere. Eind jaren 90 kwam ik op de leeftijd dat ik actiever op zoek ging naar nieuwe muziek. Smash en Ixnay on the Hombre van The Offspring vond ik al vette albums. In 1998 kwam de opvolger Americana. Pretty Fly (For A White Guy) was de eerste single van dit album en is een beetje een gimmick song. Het werd internationaal een dikke hit. Het voelde bijna als een comeback van de band die na het enorme succes van het album Smash, met de opvolger Ixnay on the Hombre, iets minder commercieel was gegaan. Blijkbaar vonden ze hun commerciëlere geluid toch beter, want Americana is duidelijk een meer op de mainstream gericht album. Er staan zeker echte skate punk tracks als No Brakes, Americana of Staring At The Sun op, maar je merkt aan alles dat de singles van dit album geschreven en geproduceerd zijn om een hit te worden. Americana blijft een klassieker, maar klinkt anno 2026 wat gedateerd. Zelfs vergeleken met de voorgangers Smash en Ixnay on the Hombre die qua productie nog steeds even sterk zijn.

    Van Americana heb ik de 20th Anniversary Edition. Deze versie is geperst op rood vinyl in een gatefold sleeve. Bij deze editie zit een inlay met een 3D versie van de cover (die is best awesome) en een stickervel met stickers in de stijl van het artwork. Ik heb de plaat begin 2019 bij het inmiddels failliete Dodax gekocht voor € 33,52. Americana was in 2019 nog vrij lastig op vinyl te krijgen. Bij het Zwitserse Dodax kon ik destijds bijna alle vinylplaten kopen die moeilijk te krijgen waren voor een zeer lage prijs. Ik heb daar veel punk klassiekers gekocht totdat het bedrijf in 2022 failliet ging.

  • Etta James – Tell Mama

    Artiest:

    Etta James

    Album:

    Tell Mama

    Release:

    februari 1968

    Label:

    Cadet Records

    Genre:

    Soul

    Persing:

    Reissue 2014 Bear Family Records

    Prijs:

    € 22,95

    Bijzonderheden:

    Eerste Soul plaat in mijn collectie

    Favoriete Tracks:

    Tell Mama

    I’d Rather Go Blind

    Security


    Het aantal soul platen in mijn platencollectie is naar verhouding vrij beperkt. Ik hou absoluut van de oude soul, maar heb er bewust voor gekozen om (bijna) alleen maar de zogeheten landmark albums te kopen. Tell Mama van Etta James is misschien niet per definitie een soul landmark album, maar wel een heel goed album met ongeveer een 8/10 score als het gaat om hoe invloedrijk het album voor het soul genre is geweest. Etta James haar roots zitten voornamelijk in de jazz en blues. Haar stem is grandioos. Het rauwe van de blues, de intensiteit van gospel en timide emotioneel kwetsbaar, het zit er allemaal in. Met haar album At Last uit 1960 begon de zangeres al te experimenteren met genres buiten de jazz en blues. Tell Mama is een puur soul album, geproduceerd in de iconische FAME Studios Muscle Shoals, Alabama. Deze studio is qua status en legacy vergelijkbaar met Motown Hitsville U.S.A. of Electric Lady Studios. Binnen mijn soul collectie is dit veruit mijn favoriet. De heerlijke gitaren en soul orgels op I’d Rather Go Blind of de indrukwekkende Security cover van Otis Redding het is heel fijn. Helemaal bij een goed glas whiskey.

    Deze plaat is een Duitse persing uit 2014. Uitgebracht door Bear Family Records, maar Tell Mama is een album dat regelmatig als reissue wordt uitgebracht door diverse labels. Ik kwam deze plaat tegen bij een Duitse standhouder op de mega record en cd fair in Utrecht.