The Rolling Stones- Aftermath

Artiest:

The Rolling Stones

Album:

Aftermath

Release:

20 juni 1966

Label:

London Records

Genre:

Pop Rock

Persing:

Origineel

Prijs:

€ 19,00

Bijzonderheden:

US edition inclusief Paint It Black

Favoriete Tracks:

Paint It Black

Under My thumb

Lady Jane


In 2013 ging ik voor de eerste keer naar het Glastonbury Festival, het legendarische bijna mythische festival in Engeland. Na jaren Lowlands, Pinkpop en zelfs Rock en Seine in Parijs was het tijd voor iets nieuws. Glastonbury is altijd in no-time uitverkocht en het is mij gelukt om voor 2013, maar ook 2014, 2015 en 2016 een ticket te bemachtigen voor één van de populairste festivals in Europa. De eerste keer blijft altijd het meest indrukwekkend. Geen idee wat je moet verwachten, behalve dat je weet dat het heel groot is. De headliners in 2013 waren Arctic Monkeys, The Rolling Stones en Mumford & Sons.

Op woensdag kwam ik aan. Na het opzetten van de tent bovenop een heuvel met een fantastisch uitzicht over het terrein, was het tijd om een rondje te lopen. Ik wist dat het groot was, maar 1 rondje lopen duurde bijna 2,5 uur!. Het terrein is gigantisch. Op zaterdag stonden The Rolling Stones als headliner. Dit was de eerste keer dat de band hun entree maakte op Glastonbury. Primal Scream (ook een toffe band) stond voor The Rolling Stones. Excentrieke Primal Scream frontman Bobby Gillespie was hier duidelijk niet blij mee. De band had namelijk alleen maar Rolling Stones publiek voor zich.

Na Primal Scream was het tijd voor The Rolling Stones die direct aftrapten met Jumpin’ Jack Flash gevolgd door It’s Only Rock ‘n’ Roll (but I like it) , absolute bangers Paint It Black en Gimme Shelter. Mick Jagger heeft voor de gelegenheid zelfs het nummer Factory Girl in de set herschreven naar Glastonbury Girl met een alternatieve tekst. The Rolling Stones zien was al een bucketlist dingetje van mij en dan ook nog in een Glastonbury setting maakt het helemaal magisch.

Ik ben een tijd op zoek geweest naar Paint It Black op vinyl. De single was de eerste 2 seizoenen de leadersong van de populaire Amerikaanse 80’s oorlogsserie Tour of Duty en werd uitgebracht net na de Britse release van het album Aftermath. Het album werd in juni 1966 in Amerika uitgebracht inclusief Paint It Black. Dat specifieke album en de specifieke US release moest ik daarom gewoon hebben en ik heb hem gevonden. Op een platenbeurs in Utrecht.

Vergelijkbare berichten

  • The Who – Who’s Next

    Artiest:

    The Who

    Album:

    Who’s Next

    Release:

    2 augustus 1971

    Label:

    Track Records

    Genre:

    Arena Rock

    Persing:

    2008 Reissue Polydor

    Prijs:

    € 17,00

    Bijzonderheden:

    Geen

    Favoriete Tracks:

    Baba O’Riley

    Won’t Get Fooled Again

    Behind Blue Eyes


    Als je het over Britse rock ‘n’ roll royalty hebt is The Who een band die direct naar boven komt. De band behoort tot de grondleggers van rockopera en conceptalbums en ze waren vrijwel de eersten die gigantische kasten van Marshall versterkers op elkaar stapelden om een overdonderend geluid te creëren. Pete Townshend heeft al jaren een ernstige vorm van tinnitus. Dit is grotendeels veroorzaakt door jarenlang overdreven hard geluid op het podium en door drummer Keith Moon. 

    Keith Moon is in 1978 al overleden, maar was een totale idioot. Tijdens een live optreden in 1967 in de The Smothers Brothers Comedy Hour had Keith Moon zijn drumstel volgestopt met veel te veel pyrotechniek. Toen het aan het einde van My Generation ontplofte, stond Townshend er recht voor met zijn rug naar de drums. De gigantische klap beschadigde direct zijn gehoor en er schroeide zelfs een deel van zijn haar af.

    The Who is typisch zo’n band die je een keer live gezien wil hebben. Dat is mij gelukt.  In 2015 was ik voor de derde keer op Glastonbury, waar The Who de zondag headliner was. Het optreden was chaotisch met 100% pure rock ‘n’ roll energie. De band speelde alle grote hits en halverwege de set sloopte Townshend met het nodige geweld het drumscherm voor Zak Starkey weg, omdat hij de drum niet goed kon horen. Gefrustreerd maar voldaan schreeuwde Townshend vanaf het podium “I fixed it!, I fixed it violently!, but I fixed it!”. 

    Who’s Next is het enige album van The Who in mijn platencollectie die ik nog wel eens luister. Het was één van de eerste rockalbums waarop de synthesizer (vooral de ARP 2600 en VCS3) geen bijzaak was, maar een bepalend fundament voor de ritmesectie. Dat hoor je goed terug in Baba O’Riley en Won’t Get Fooled Again.

  • Spike and the Gimme Gimmes – Shit the Bed

    Artiest:

    Spike and the Gimme Gimmes

    Album:

    Shit the Bed

    Release:

    23 oktober 2026

    Label:

    Fat Wreck Chords

    Genre:

    Punk Rock

    Persing:

    Origineel / Brown Vinyl

    Prijs:

    € 30,99

    Bijzonderheden:

    Eerste nieuwe studio album in 12 jaar

    Favoriete Tracks:

    Hey Ya!

    Girls Just Wanna Have Fun

    Kokomo


    Me First and the Gimme Gimmes is oorspronkelijk als punk supergroup begonnen. De band werd in 1995 opgericht als een coverband door Fat Mike van NOFX, Joey Cape en Dave Raun van Lagwagon, Chris Shiflett van No Use For A Name en Spike Slawson van Swingin’ Utters.
    Live varieerde de bezetting nog wel eens. Zo hebben onder andere Brian Baker en Jay Bentley van Bad Religion, Chris Shiflett van Face to Face, Warren Fitzgerald van The Vandals en Lindsay McDougall van Frenzal Rhomb op het podium gestaan met The Gimme Gimmes.

    De band speelt enkel covers en brengt regelmatig een nieuw album uit. De meeste albums hebben een soort van thema. De band is momenteel ook redelijk consistent bestaande uit Spike Slawson, John Reis, C.J. Ramone, Joey Cape en Pinch. De overige oudgedienden doen eigenlijk niks meer met de band en daarom heet de band ook sinds dit jaar Spike and the Gimme Gimmes.

    Shit the Bed is na jaren geen studio album te hebben uitgebracht weer een fantastische plaat geworden. Het album heeft niet echt een thema. Het bevat onder andere covers van Hey-ya van Outkast met een goed gevonden Ramones twist en Kokomo van The Beach Boys met een coole Sex Pistols twist. 

    Shit the Bed heb ik op vies bruin vinyl gekocht en is momenteel de nieuwste aanwinst in mijn platencollectie.

  • Blink-182 – Take Off Your Pants and Jacket

    Artiest:

    Blink-182

    Album:

    Take Off Your Pants and Jacket

    Release:

    12 juni 2001

    Label:

    MCA

    Genre:

    Punk Rock

    Persing:

    Reissue 2026 / Silver Grey Vinyl

    Prijs:

    € 41,49

    Bijzonderheden:

    25th Anniversary Edition met de bonus tracks

    Favoriete Tracks:

    Anthem Part Two

    The Rock Show

    Time To Break Up


    Ik vind het altijd een beetje vermoeiend als een band of artiest een album uitbrengt en een half jaar later een deluxe versie uitbrengt met extra tracks. Sinds jaar en dag is dit natuurlijk al een marketingtruc om meer albums te verkopen op het moment dat verkoopcijfers van een album terug lopen. Het komt niet vaak voor dat ik een album in meerdere versies op vinyl koop, maar er zijn uitzonderingen.

    Bij de originele release van Take Off Your Pants and Jacket in 2002 is het album in vier verschilende cd versies uitgebracht. Een standaard editie zonder bonus tracks en drie versies op basis van de icoontje in het artwork (rood vliegtuig, gele broek en groene jas) met op elke editie 2 bonus tracks:
    Op de Red Take Off editie: Time to Break Up en Mother’s Day.
    Op de Yellow Pants editie: What Went Wrong? en Fuck A Dog
    Op de Green Jacket editie: Don’t Tell Me it’s Over en When You Fucked Grandpa

    Eigenlijk heeft elke bonus editie een goed serieus nummer en een lomp puberaal nummer. De zes bonus tracks zijn heel lang niet beschikbaar geweest. Niet op streamingsdiensten en niet op vinyl of andere reissues van het album. Aangezien er toch veel vraag naar was is er besloten om met de 25th Anniversary Edition van Take Off Your Pants and Jacket de bonus tracks op vinyl en op streamingsdiensten beschikbaar te maken.

    Het is geen geheim dat Blink-182 een band is die ik echt heel tof vind. De bonus tracks hebben voor mij voldoende toegevoegde waarde om deze 25th Anniversary Edition ook te kopen. Het album komt hiermee dubbel in m’n vinyl collectie. Ik ben er voor de derde keer ingetrapt, want California en One More Time staan ook beide twee keer in m’n platenkast. Al hebben die deluxe edities wel heel veel extra tracks die bijna allemaal goed zijn.

  • Everclear – So Much For The Afterglow

    Artiest:

    Everclear

    Album:

    So Much For The Afterglow

    Release:

    7 oktober 1997

    Label:

    Capitol

    Genre:

    Alternative Rock

    Persing:

    Reissue 2015

    Prijs:

    € 54,49

    Bijzonderheden:

    Audiophile Edition

    Favoriete Tracks:

    So Much For The Afterflow

    Father of Mine

    Amphetamine


    De uit Portland, Oregon afkomstige alternatieve rockband Everclear kwam na een tip van een medewerker van een platenzaak op mijn radar. De band is buiten de VS vrij onbekend gebleven, maar verkocht van hun album So Much For The Afterglow uit 1997 ruim 2 miljoen exemplaren. Dat is niet niks. De band werd in de 90’s in Noord-Amerika, Canada en Australië veel op alternatieve radio zenders gedraaid. 

    Everclear zat altijd meer in de grunge hoek qua sound. Met dit album wordt er ruimte gemaakt voor strijkers, blazers, orgels en keyboard en is hierdoor ook veruit mijn favoriete album van de band. De opener So Much For The Afterglow begint met een harmonische Beach Boys achtige intro om vervolgens abrupt over te gaan in harde gitaren. Van dit album zijn vijf nummers op single uitgebracht, waarvan Everyting to Everyone de grootste (maar nog steeds een bescheiden) hit was. So Much For The Afterglow is vooral een goede alternative rock plaat en iets minder voor de hitlijsten geschreven.

    Ik heb So Much For The Afterglow in 1997 op cd gekocht en wou hem al een tijd op vinyl hebben. Aangezien het een 90’s album is was deze ook lastig verkrijgbaar op vinyl. Ik heb een audiofiele vinylpersing gevonden.  Normaliter zou ik nooit een duurdere audiofiele persing van een plaat kopen, want ik zie en hoor daar echt de meerwaarde niet van in. Maar als het de enige optie is en je hem graag op vinyl wil hebben moet je wel.

  • Roxette – Tourism

    Artiest:

    Roxette

    Album:

    Tourism

    Release:

    28 augustus 1992

    Label:

    EMI

    Genre:

    Pop Rock

    Persing:

    Origineel

    Prijs:

    € 35,00

    Bijzonderheden:

    De enige echte 90’s persing in mijn collectie

    Favoriete Tracks:

    Fingertips

    Here Comes The Weekend

    How Do You Do!


    Het Zweedse Roxette heeft mij als band altijd al gefascineerd door een aantal dingen. Ik heb een haat-liefdeverhouding met deze band. Ze hebben veel sublieme pop rock songs geschreven, maar 50% van het repertoire is zo cringe als een 50+ politicus die rondom de verkiezingen een coole rap video op TikTok probeert te maken. Dat gezegd hebbende is het meest opmerkelijke aan Roxette dat deze band met meer dan 75 miljoen verkochte platen, na ABBA, de 2e bestverkopende Zweedse band in de geschiedenis is. Toch heeft Roxette nooit een culturele status gekregen. Zelfs het overlijden van zangeres Marie Fredriksson in 2019 werd nauwelijks aandacht aan besteed door de media. De band was ook niet echt vernieuwend, veel critci haten Roxette, ze hadden niet het imago van een klassieke rockband, maar tegelijk wel uitzonderlijk goed in het maken van internationale poprock. Ik heb ook best wat albums van de band op vinyl, maar ik draai deze weinig.

    De vinylplaat van Tourism in mijn collectie is de enige echte jaren 90 persing die ik heb. In de jaren 90 werd er gewoon bijna geen vinyl meer geperst. Vooral de hoes van deze dubbel LP ziet er behoorlijk gehavend uit, maar wat verwacht je ook na 34 jaar. Tot op heden heb ik nog geen nieuwe reissue van dit album voorbij zien komen. In dat opzicht is dit momenteel nog en zeldzame LP. Alle andere Roxette albums worden langzaam opnieuw uitgebracht en als er een reissue van Tourism komt ga ik die ook vast wel kopen. Tot die tijd met ik het met deze gehavende editie doen.

  • Blink-182 – Enema Of The State

    Artiest:

    Blink-182

    Album:

    Enema Of The State

    Release:

    1 juni 1999

    Label:

    MCA

    Genre:

    Punk Rock

    Persing:

    Reissue 2009 Mightier Than Sword / Solid Blue Vinyl

    Prijs:

    € 24,95

    Bijzonderheden:

    Limited Edition 500 copies

    Favoriete Tracks:

    What’s My Age Again?

    Mutt

    Anthem


    Dit album is voor veel millennials een belangrijke plaat. Niet zo vreemd als je weet dat er wereldwijd meer dan 15 miljoen exemplaren van dit album zijn verkocht. Enema Of The State was een invloedrijk album. Het vormde in 1999 de “Blueprint” voor 2000’s pop-punk. Praktisch elke pop-punk band die na 2000 is begonnen, benoemd Blink-182 en Green Day als hun inspiratiebron. What’s My Age Again? is voor mij ook een single vol nostalgische herinneringen. Ik was 16 jaar, had net m’n scooter en een bijbaantje om alle cd’s die ik wou kopen te bekostigen. Een prima zorgeloos leventje. Dat is ook het gevoel wat ik weer krijg als ik dit album hoor. Bij elke luisterronde sla ik geen één track over, want ze zijn allemaal goed. De bandleden zijn inmiddels allemaal de 50 gepasseerd, maar op het podium is de energie en presentatie nog steeds even plat en puberaal als in 1999. Dat is ook precies waar Whats My Again Again? over gaat. Enema Of The State staat ongetwijfeld in mijn top 10 van favoriete albums binnen mijn platencollectie.

    Deze specifieke plaat is een reissue uit 2009 uitgebracht door Mightier Than Sword Records. De vinylplaat zelf is blauw. Deze editie is een collectors item geworden. Dit komt door de beperkte oplage van maar 500 copies en het was één van de vroegste persingen van Enema Of The State. De marktwaarde zit momenteel tussen de € 80 en € 200. Niet slecht voor een plaat die ik in 2010 voor ongeveer € 25 kocht.