Arcade Fire – Funeral

Artiest:

Arcade Fire

Album:

Funeral

Release:

14 september 2004

Label:

Rough Trade Records

Genre:

Indie Rock

Persing:

Reissue 2017

Prijs:

€ 26,99

Bijzonderheden:

Geen

Favoriete Tracks:

Rebellion (Lies)

Neighborhood #1 (Tunnels)

Wake Up


In 2014 mocht ik me voor de tweede keer melden bij de poorten van het Glastonbury Festival met als headliners Arcade Fire, Metallica en Kasabian. Van de vier keer dat ik op Glastonbury ben geweest, was 2014 misschien wel het meest memorabele jaar. Dit jaar stond Dolly Parton op de legend spot. Voor de mensen die niet bekend zijn met Glastonbury, de legend spot is het tijdslot op de zondagmiddag. Er wordt in dit tijdslot altijd traditioneel een artiest met een flinke staat van dienst en legacy op de Pyramid Stage (hoofdpodium) geprogrammeerd. Het optreden van Dolly Parton was één van de drukst bezochte legend spot optredens in de geschiedenis van het festival en er kunnen gewoon ongeveer 120.000 mensen voor dit podium staan. Het optreden van de Queen of Country Music was heel bijzonder. Haar podiumpresentatie was ongekend gezellig. Het voelde een beetje alsof je bij je leukste tante op koffiebezoek bent en veel persoonlijke verhalen te horen krijgt.

Headliner Arcade Fire zette dit jaar ook een belachelijk goede show neer. Met een pobiumbezetting van 12 muzikanten maakte de band een imposante indruk. Bij Rebellion (lies) zong het publiek luidkeels mee. De show verveelde geen moment en ze hebben al mijn favoriete nummers gespeeld. De band sloot af met het toegankelijke Wake Up. Zelfs minuten nadat de band het podium had verlaten, zong het publiek nog steeds op vol volume door. Ik gebruik het woord niet vaak maar dit optreden was episch.

Funeral is het debuutalbum van Arcade Fire. Muzikaal geldt het als één van de bepalende indie rock albums van de jaren 2000 en Wake Up is een waar (noem het even) generatie anthem geworden. Het was geen mainstream kaskraker, maar heeft een enorme reputatie. Ik denk dat iedere indie rock vinyl verzamelaar dit album wel in de kast heeft staan. Het is eigenlijk gewoon verplicht om dit album op vinyl te hebben.

Vergelijkbare berichten

  • The Who – Who’s Next

    Artiest:

    The Who

    Album:

    Who’s Next

    Release:

    2 augustus 1971

    Label:

    Track Records

    Genre:

    Arena Rock

    Persing:

    2008 Reissue Polydor

    Prijs:

    € 17,00

    Bijzonderheden:

    Geen

    Favoriete Tracks:

    Baba O’Riley

    Won’t Get Fooled Again

    Behind Blue Eyes


    Als je het over Britse rock ‘n’ roll royalty hebt is The Who een band die direct naar boven komt. De band behoort tot de grondleggers van rockopera en conceptalbums en ze waren vrijwel de eersten die gigantische kasten van Marshall versterkers op elkaar stapelden om een overdonderend geluid te creëren. Pete Townshend heeft al jaren een ernstige vorm van tinnitus. Dit is grotendeels veroorzaakt door jarenlang overdreven hard geluid op het podium en door drummer Keith Moon. 

    Keith Moon is in 1978 al overleden, maar was een totale idioot. Tijdens een live optreden in 1967 in de The Smothers Brothers Comedy Hour had Keith Moon zijn drumstel volgestopt met veel te veel pyrotechniek. Toen het aan het einde van My Generation ontplofte, stond Townshend er recht voor met zijn rug naar de drums. De gigantische klap beschadigde direct zijn gehoor en er schroeide zelfs een deel van zijn haar af.

    The Who is typisch zo’n band die je een keer live gezien wil hebben. Dat is mij gelukt.  In 2015 was ik voor de derde keer op Glastonbury, waar The Who de zondag headliner was. Het optreden was chaotisch met 100% pure rock ‘n’ roll energie. De band speelde alle grote hits en halverwege de set sloopte Townshend met het nodige geweld het drumscherm voor Zak Starkey weg, omdat hij de drum niet goed kon horen. Gefrustreerd maar voldaan schreeuwde Townshend vanaf het podium “I fixed it!, I fixed it violently!, but I fixed it!”. 

    Who’s Next is het enige album van The Who in mijn platencollectie die ik nog wel eens luister. Het was één van de eerste rockalbums waarop de synthesizer (vooral de ARP 2600 en VCS3) geen bijzaak was, maar een bepalend fundament voor de ritmesectie. Dat hoor je goed terug in Baba O’Riley en Won’t Get Fooled Again.

  • Allister – Last Stop Suburbia

    Artiest:

    Allister

    Album:

    Last Stop Suburbia

    Original Release:

    8 oktober 2002

    Label:

    Drive-Thru Records

    Genre:

    Pop-Punk

    Persing:

    Reissue

    Reissue Release:

    2014

    Reissue Label:

    Mutant League Records

    Vinyl Color:

    Black

    Prijs:

    € 40,00

    Bijzonderheden:

    Dit is één van mijn hard to find holy grails

    Favoriete Tracks:

    Overrated

    Radio Player

    Matchsticks


    Als verzamelaar van vinylplaten heb je altijd wel een paar albums die je moeilijk of helemaal niet kan krijgen. Tenminste als je geen woekerprijs op Discogs wil betalen. Last Stop Suburbia van Allister is voor mij zo’n hard to find holy grail om het maar even wat te overdrijven. Drive-Thru Records was een belangrijk en iconisch label voor pop-punk in de 00’s. Allister was de eerste band die een platencontract mocht tekenen bij dit label. Naar mijn mening in Amerika en Europa een zwaar onderschatte pop-punk band. Ze hebben altijd in de schaduw moeten staan van labelgenoten New Found Glory, die ook in de begin jaren een contract kregen bij Drive-Thru Records en eigenlijk veel succesvoller waren.

    Toch was Allister niet geheel onsuccesvol. De band wist een enorme fanbase op te bouwen in Japan. Vooral co-leadzanger en bassist Scott Murphy werd populair en kreeg daar een goede muziekcarrière. Hij ging zelfs in Japan wonen en leerde de taal. De populariteit van Allister in Japan zorgde ervoor dat een aantal albums uit hun discografie ook enkel in Japen zijn uitgebracht.

    Last Stop Suburbia werd internationaal uitgebracht, maar nauwelijks op vinyl. Ik ben zeker een jaar of 5 op zoek geweest naar een betaalbare vinylrelease van dit album, want op Discogs betaal je nog steeds de hoofdprijs voor deze plaat. Dit jaar heb ik hem eindelijk gevonden. 2e hands en in NM conditie voor het schappelijke bedrag van € 40,00. Erg blij met de aanwinst van deze plaat in mijn vinylcollectie.

  • K’s Choice – Paradise In Me / Not An Addict

    Artiest:

    K’s Choice

    Album:

    Paradise In Me | Not An Addict 12″

    Original Release:

    Paradise In Me – 20 augustus 1996 | Not An Addict 12″ – 18 april 2026

    Label:

    Sony BMG

    Genre:

    Alternative Rock

    Persing:

    Paradise In Me – Reissue | Not An Addict 12″ – First time on vinyl

    Reissue Release:

    Paradise In Me – 2015

    Reissue Label:

    Sony BMG

    Vinyl Color:

    Paradise In Me – Black | Not An Addict 12″ – White, Purple, Blue & Pink Splattered

    Prijs:

    Paradise In Me – € 39,99 | Not An Addict 12″ – € 32,99

    Bijzonderheden:

    Not An Addict 12″ is een RSD Limited Edition 750 copies

    Favoriete Tracks:

    Paradise In Me

    Not An Addict

    Old Woman


    K’s Choice is voor mij altijd wel een speciale band geweest. Goede songs en zuivere bijna serene vocalen van Sam Bettens (ten tijde van Paradise In Me nog Sarah Bettens). Vooral de albums Paradise In Me, Cocoon Crash en Almost Happy gaan elk jaar wel een paar keer op de platenspeler. In 2015 kocht ik de dubbel LP reissue van Paradise In Me. Tijdens Record Store Day 2026 werd hun grootste hit Not An Addict (van dit album) op 12″ uitgebracht met alle B kantjes die in 1995 op de diverse versies en releases van de cd maxi-single zijn uitgebracht. Een zeer beperkte oplage van slechts 750 stuks. Ik heb dus wel geluk gehad dat ik er één heb kunnen krijgen. Met het luisteren van Not An Addict ben ik altijd weer even back to the 90’s, when shit was cool (deze regel heb ik van de band Nerf Herder gejat, kom ik nog een keer op terug). De 12″ RSD 2026 editie van Not An Addict is geperst op transparant vinyl met een blauwe, roze en paarse splatter. Ziet er heel cool uit!.

  • Everclear – So Much For The Afterglow

    Artiest:

    Everclear

    Album:

    So Much For The Afterglow

    Release:

    7 oktober 1997

    Label:

    Capitol

    Genre:

    Alternative Rock

    Persing:

    Reissue 2015

    Prijs:

    € 54,49

    Bijzonderheden:

    Audiophile Edition

    Favoriete Tracks:

    So Much For The Afterflow

    Father of Mine

    Amphetamine


    De uit Portland, Oregon afkomstige alternatieve rockband Everclear kwam na een tip van een medewerker van een platenzaak op mijn radar. De band is buiten de VS vrij onbekend gebleven, maar verkocht van hun album So Much For The Afterglow uit 1997 ruim 2 miljoen exemplaren. Dat is niet niks. De band werd in de 90’s in Noord-Amerika, Canada en Australië veel op alternatieve radio zenders gedraaid. 

    Everclear zat altijd meer in de grunge hoek qua sound. Met dit album wordt er ruimte gemaakt voor strijkers, blazers, orgels en keyboard en is hierdoor ook veruit mijn favoriete album van de band. De opener So Much For The Afterglow begint met een harmonische Beach Boys achtige intro om vervolgens abrupt over te gaan in harde gitaren. Van dit album zijn vijf nummers op single uitgebracht, waarvan Everyting to Everyone de grootste (maar nog steeds een bescheiden) hit was. So Much For The Afterglow is vooral een goede alternative rock plaat en iets minder voor de hitlijsten geschreven.

    Ik heb So Much For The Afterglow in 1997 op cd gekocht en wou hem al een tijd op vinyl hebben. Aangezien het een 90’s album is was deze ook lastig verkrijgbaar op vinyl. Ik heb een audiofiele vinylpersing gevonden.  Normaliter zou ik nooit een duurdere audiofiele persing van een plaat kopen, want ik zie en hoor daar echt de meerwaarde niet van in. Maar als het de enige optie is en je hem graag op vinyl wil hebben moet je wel.

  • Blink-182 – Neighborhoods

    Artiest:

    Blink-182

    Album:

    Neighborhoods

    Original Release:

    27 september 2011

    Label:

    DGC / Interscope

    Genre:

    Punk Rock

    Persing:

    Original – First time on vinyl

    Reissue Release:

    n.v.t.

    Reissue Label:

    n.v.t.

    Vinyl Color:

    Blue White Marble

    Prijs:

    $ 35,00

    Bijzonderheden:

    Record Store Day USA Edition. Limited Edition 2000 copies.

    Favoriete Tracks:

    Ghost on the Dance Floor

    Snake Charmer

    Up All Night


    What’s My Age Again was in 1999 één van de weinig pop-punk hits in Nederland. Sinds Enema Of The State ben ik al redelijk fan van Blink-182. In 2005 bedacht Tom DeLonge ineens dat hij op zoek moest gaan naar buitenaardse wezens en de band viel uit elkaar. Na het tragische vliegtuigongeluk van Travis Barker kwam de band weer voorzichtig bij elkaar. In 2011 was daar dan eindelijk het nieuwe album Neighborhoods. Laten we maar direct zeggen dat dit niet hun beste album was. De productie en opname was ook een grote clusterfuck. Bandleden namen individueel hun partijen op in eigen studios en alles werd bij elkaar geplakt om een compleet album te maken. Toch is Ghost on the Dance Floor nog steeds een all-time Blink-182 favorite van mij. Terwijl dat het eigenlijk meer een Angels & Airwaves achtige bewerking is van het nummer There Is van Box Car Racer. Tom DeLonge recycled wel vaker nummers die hij oorspronkelijk voor een andere band van hem geschreven heeft. De eerste twee Angels & Airwaves platen zijn fantastisch. The Adventure op het album We Don’t Need to Whisper is oorspronkelijk voor Blink-182 geschreven en zo zijn er nog wel een aantal Angels & Airwaves en Box Car Racer nummers waarbij je duidelijk hoort dat ze wellicht ooit voor Blink-182 zijn geschreven. Enfin, terug naar deze vinylplaat.

    Ik wou Neighborhoods toch wel graag op vinyl hebben, maar deze was niet te krijgen. Omdat het er simpelweg niet was. In 2011 was een bekende van mij in New Orleans en ik dacht misschien heb ik mazzel, en dat had ik! Ze kwam in een platenwinkel in New Orleans deze limited Record Store Day 2011 dubbel LP editie tegen met blue white marble platen. Deze editie heeft een gelimiteerde oplage van 2000 stuks en is uitsluitend voor de Amerikaanse Record Store Day geperst. Hoeveel geluk kun je hebben. Dat een bekende van je toevallig in de USA is, ook nog eens op Record Store Day, vervolgens ook nog een platenzaak in loopt waar een gelimiteerde editie van het album ligt dat je in Nederland niet kan krijgen. Het had gewoon zo moeten zijn denk ik dan maar.

    Nog een interessant iets. In het volledige artwork van Neighborhoods (voor en achterkant), gemaakt door Mike Giant, staan veel graffiti tags op de gebouwen met namen van de kinderen van alle bandleden, naam van de hond van Tom DeLonge (labrador Chloe), namen van de partners van de bandleden en nog een aantal dingen. Meest prominent aanwezige is de DJ AM! tag op het linker gebouw. Dit is een tribute aan Adam Goldstein (DJ AM) die in 2008 samen met Travis Barker de vliegtuigcrash overleefde. Helaas is DJ AM een jaar later alsnog overleden.

  • Roxette – Tourism

    Artiest:

    Roxette

    Album:

    Tourism

    Release:

    28 augustus 1992

    Label:

    EMI

    Genre:

    Pop Rock

    Persing:

    Origineel

    Prijs:

    € 35,00

    Bijzonderheden:

    De enige echte 90’s persing in mijn collectie

    Favoriete Tracks:

    Fingertips

    Here Comes The Weekend

    How Do You Do!


    Het Zweedse Roxette heeft mij als band altijd al gefascineerd door een aantal dingen. Ik heb een haat-liefdeverhouding met deze band. Ze hebben veel sublieme pop rock songs geschreven, maar 50% van het repertoire is zo cringe als een 50+ politicus die rondom de verkiezingen een coole rap video op TikTok probeert te maken. Dat gezegd hebbende is het meest opmerkelijke aan Roxette dat deze band met meer dan 75 miljoen verkochte platen, na ABBA, de 2e bestverkopende Zweedse band in de geschiedenis is. Toch heeft Roxette nooit een culturele status gekregen. Zelfs het overlijden van zangeres Marie Fredriksson in 2019 werd nauwelijks aandacht aan besteed door de media. De band was ook niet echt vernieuwend, veel critci haten Roxette, ze hadden niet het imago van een klassieke rockband, maar tegelijk wel uitzonderlijk goed in het maken van internationale poprock. Ik heb ook best wat albums van de band op vinyl, maar ik draai deze weinig.

    De vinylplaat van Tourism in mijn collectie is de enige echte jaren 90 persing die ik heb. In de jaren 90 werd er gewoon bijna geen vinyl meer geperst. Vooral de hoes van deze dubbel LP ziet er behoorlijk gehavend uit, maar wat verwacht je ook na 34 jaar. Tot op heden heb ik nog geen nieuwe reissue van dit album voorbij zien komen. In dat opzicht is dit momenteel nog en zeldzame LP. Alle andere Roxette albums worden langzaam opnieuw uitgebracht en als er een reissue van Tourism komt ga ik die ook vast wel kopen. Tot die tijd met ik het met deze gehavende editie doen.